Аль-Анбия сүрәсе — Аять 49

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَخْشَوْنَ — куркалар, хәтфә тоталар (Аллаһыдан курку — аның ґәзабыннан саклану өчен эшләнә торган гамәлләргә этәргеч булган хөрмәтле курку).
• بِالْغَيْبِ — күрмичә, яшерен рәвештә; Аллаһыны күрмәсәләр дә, Аның барлыгына ышанып, Аңа карата курку хисе тоту.
• مُشْفِقُونَ — каты куркучылар, өркүчеләр, эчтән тирән куркыныч хисе кичерүчеләр.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә үзенең китабы — Тәүрат — белән һидәят тапкан тәкъва кешеләрнең сыйфатларын бәян итә. Алар — Раббыларыннан куркучылар, әмма бу куркулары кешеләр күзеннән яшерен булса да, хәтта ялгыз калган чакларында да дәвам итә. Алар Аллаһыны күрмәсәләр дә, Аның барысын да күреп торуына ышаналар, шуңа күрә Аның ґәзабыннан һәрвакыт сакланалар. Аларның йөрәкләре Кыямәт көненнән дә курку белән тулган — ул көннең авырлыкларыннан, хисаптан һәм ґәзаптан өркәләр. Бу ике сыйфат — Аллаһыдан курку һәм Кыямәттән өркү — аларны гөнаһлардан тыеп, изге гамәлләргә өнди.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Иманның үзәге — Аллаһыны күрмичә дә Аңа ышанып, Аның күзәтүендә булуын тою. Кеше ялгыз калганда да, Аллаһы аны күреп торачагын белсә, ул гөнаһтан тыелачак.
2. Кыямәт көненнән курку — мөэминнең йөрәгендә яшәргә тиеш. Бу курку аны дөньядагы вакытлыча ләззәтләргә алданып, мәңгелек тормышны онытырга ирек бирми.
3. Тәкъвалык — Аллаһының китапларыннан файдалануның шарты. Кемдә Аллаһыдан курку хисе булса, ул Коръәннән дә, башка илаһи китаплардан да дөрес юл таба ала.
4. Аллаһыдан курку — кешене күренмәгәннәргә дә ышануга өйрәтә. Бу сыйфат мөэминнең иманын ныгыта һәм аны ихласлыкка алып бара.