سوره انبیا — آیه 49

معانی کلمات:

• یَخْشَوْنَ: میترسند، خشیت و ترسی همراه با تعظیم و احترام.
• بِالْغَیْبِ: در نهان و پنهانی، در حالی که او را نمیبینند.
• مُشْفِقُونَ: ترسان و هراسان، کسانی که از چیزی بیمناکند و دلشان از آن میلرزد.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، صفات متقین و پرهیزگاران را بیان میکند و میفرماید که آنان کسانی هستند که از پروردگار خود در نهان و پنهانی خشیت دارند؛ یعنی حتی در خلوت و جایی که هیچکس آنان را نمیبیند، از عظمت و عقاب پروردگار خود میترسند و مرتکب گناه نمیشوند، همانگونه که در حضور مردم از او میترسند. ایمان آنان به خداوند بر پایهی غیب و نادیدنی است، نه بر اساس مشاهده و دیدن. آنان به او ایمان دارند و از عذاب و کیفر او هراسانند، و از ساعت قیامت و هولها و سختیهای آن نیز به شدت بیمناک هستند و دلهایشان از ترس آن روز میلرزد. این خشیت و ترس، آنان را به انجام طاعات و ترک معاصی وادار میکند و موجب نجات و رستگاری آنان در آخرت میشود.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان غیبی و ترس از خدا در نهان، نشانهی صدق ایمان و تقوای واقعی است؛ زیرا کسی که در خلوت از خدا میترسد، ایمانش راستین و یقینش استوار است.
• خشیت از خداوند، عامل بازدارندهی انسان از گناه و انگیزهای برای انجام اعمال صالح است و انسان را به سوی رستگاری و سعادت ابدی سوق میدهد.
• ترس از قیامت و هولهای آن، موجب میشود که انسان به حساب خود برسد و برای آن روز بزرگ آماده شود و از غفلت و سرگرمی به دنیا خارج گردد.
• این آیه، مؤمنان را به حالتی از خشوع و خضوع در برابر پروردگار دعوت میکند که هم در پنهان و هم در آشکار، یکسان باشد و این، نشانهی کمال ایمان و تقواست.