Аль-Анбия сүресі — Аят 49

1. Сөздердің мағынасы:

• يَخْشَوْنَ: қорқады, бойларын үрей билейді. Бұл сөз жай қорқу емес, құрметпен араласқан терең қорқынышты білдіреді.
• بِالْغَيْبِ: көрінбейтін күйде, яғни жалғыз қалғанда, ешкім көрмей тұрғанда.
• مُشْفِقُونَ: қатты қорқады, алаңдайды, үрейленеді.

1. Аяттың тәпсірі:

Алла Тағала бұл аятта өзінің нұрымен жүретін, тура жолға түсетін тақуалардың сипатын баяндайды. Олар — Раббысына көрінбейтін күйде де, яғни жалғыз қалғанда, ешкімнің көзі жетпейтін жерде де қорқыныш пен құрмет сезімін сақтайтын адамдар. Олар Алланы көрмесе де, Оның бар екеніне сенеді және Оның жазасынан қорқады. Сондай-ақ олар қиямет күнінің сұмдықтары мен азаптарынан да қатты қорқып, үрейленеді. Бұл сипат — иманның шынайылығын, жүректің тазалығын және Аллаға деген адалдықты көрсетеді. Адамдар көрмейтін жерде де Алладан қорқу — иманның ең жоғары деңгейлерінің бірі.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Алладан жалғыз қалғанда да қорқу — шынайы иманның белгісі. Бұл адамды күнәдан сақтайды және ішкі тазалыққа жетелейді.
• Қиямет күнін еске алу жүректі жұмсартып, жақсылыққа бастайды. Ол адамды өмірдің уақытша екенін түсінуге және мәңгілік өмірге дайындалуға шақырады.
• Ислам — тек сыртқы ғибадат емес, ішкі тазалық пен Аллаға деген шынайы құрметті талап ететін дін. Бұл аят мұсылманды әрдайым Алланы еске алып, Оған құлшылық етуге шақырады.
• Алладан қорқу — адамды қорқыныштан гөрі, құрмет пен сүйіспеншілікке жетелейді. Бұл сезім адамды жақсылыққа, әділдікке және мейірімділікке бастайды.
• Осы аят арқылы біз Алланың әділдігін, қиямет күнінің сөзсіз келетінін және әр адамның ісіне жауап беретінін түсінеміз. Бұл — иманды нығайтып, жақсы амалдарға шақыратын үлкен үміт пен қорқыныш арасындағы тепе-теңдік.