Surah Al-Anbiya — Aya 49

Ma'anar Kalmomi:

• يَخْشَوْنَ: suna tsoron Allah da girman kai da rahama.
• بِالْغَيْبِ: yayin da suke ganin Allah ba su gani ba, amma suna yin imani da shi a ɓoye.
• مُشْفِقُونَ: masu tsoro mai ƙarfi da damuwa game da abin da zai faru.

Tafsiri:

Waɗannan su ne mutanen da suke tsoron Ubangijinsu da suke jin tsoron azabarsa, duk da cewa ba su gan shi ba a duniya, amma suna yin imani da shi da ɓoyayyiyar imani. Suna kuma tsoron Sa’a (ranar kiyama) da abubuwan da ke cikinta na tsoro da wahala, don haka suna shirya mata ta hanyar yin ayyukan ƙwarai da nisantar abubuwan da Allah ya haramta. Waɗannan su ne mutanen da suke amfana da wa’azin Alƙur’ani da shiriyarsa, domin suna da tsoron Allah a cikin ɓoye da a bayyane, kuma suna sane da tsananin ranar tashi.

Fa'idodi:

1. Tsoron Allah a ɓoye (yayin da ba a gan shi ba) alama ce ta ƙarfin imani da gaskiyar musulunci, domin shi ne ke nuna cewa mutum yana yin aiki don Allah ba don nuna wa mutane ba.
2. Tsoron Sa’a (kiyama) yana sa mutum ya kasance mai shiri da aiki nagari, kuma yana nisantar da shi daga zunubai da rashin biyayya.
3. Waɗannan halaye (tsoron Allah da tsoron kiyama) sune ke ba da damar samun shiriya da haske daga Alƙur’ani, kuma suna sa mutum ya kasance cikin masu samun nasara a duniya da lahira.
4. Musulunci yana koyar da mu mu kasance masu tawali’u da tsoro a zuciyarmu, ba don tsoro marar amfani ba, amma don tsoro wanda yake haifar da aiki mai kyau da kusantar Allah.