Surja El-Enbija — Ajet 49

Kuptimet e fjalëve:

• el-hashje (الْخَشْيَة): frikë e përzier me nderim dhe madhërim ndaj Allahut.
• bil-ghajb (بِالْغَيْبِ): në fshehtësi, kur nuk i shohin njerëzit, pra frikë ndaj Allahut edhe kur janë vetëm.
• el-mushfikun (مُشْفِقُونَ): të frikësuar e të shqetësuar nga diçka që mund t’u ndodhë.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi dhuratat që u dha Musait dhe Harunit – librin (Teuratin), dallimin mes të vërtetës dhe të kotës dhe dritën udhërrëfyese – tregon se këto dhurata u shërbejnë atyre që janë të devotshëm. Ata janë njerëz që e ndiejnë frikën ndaj Zotit të tyre në fshehtësi, edhe kur askush nuk i sheh, sepse e dinë se Allahu i sheh dhe i di të gjitha. Ata nuk i frikësohen vetëm dënimit në këtë botë, por janë edhe të frikësuar nga Ora e Kiametit dhe tmerret e saj, duke u përgatitur për të me vepra të mira. Kjo frikë e tyre nuk është frikë që i largon nga shpresa në mëshirën e Allahut, por është frikë që i bën të kujdesshëm dhe të bindur ndaj urdhrave të Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Devotshmëria e vërtetë nuk matet me atë që shohin njerëzit, por me sinqeritetin ndaj Allahut në fshehtësi – kjo është shenja më e lartë e besimit.
2. Frikë nga Allahu në fshehtësi është dëshmi e njohjes së vërtetë të Tij dhe e besimit në mbikëqyrjen e Tij të vazhdueshme, gjë që e pastron zemrën dhe e largon nga mëkatet.
3. Besimtari i vërtetë e ka zemrën të lidhur me jetën tjetër; frika nga Kiameti e bën atë të jetojë me përgjegjësi dhe të mos mashtrohet nga kënaqësitë e kësaj bote.
4. Kurani dhe shpalljet hyjnore janë dritë dhe udhërrëfyes vetëm për ata që kanë frikë nga Allahu – kjo tregon se dobia e librit varet nga gjendja e zemrës së njeriut.