Сураи Аль-Анбия — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

• حَرِّقُوهُ: ӯро бисӯзонед, дар оташ андозед.
• آلِهَتَكُمْ: худоҳои сохтаи шумо, бутҳои шумо.
• انصُرُوا: ёрӣ диҳед, ҳимоя кунед, интиқом гиред.
• فَاعِلِينَ: анҷомдиҳандагон, иҷрокунандагон.

1. Тафсири оят:

Вақте ки қавми Иброҳим (алайҳис-салом) аз овардани далелу ҳуҷҷат оҷиз монданд ва ҳақиқат ошкор шуд, онҳо ба зӯроварӣ ва қудрати худ рӯй оварданд. Гуфтанд: «Иброҳимро дар оташ бисӯзонед ва бутҳои худро, ки вай шикасту хор кард, ёрӣ диҳед, агар шумо воқеан интиқомгирандагон бошед». Онҳо оташи бузурге афрӯхтанд ва Иброҳимро дар он андохтанд, то интиқоми бутҳои худро гиранд. Аммо Худованди мутаъол расули худро ёрӣ дод ва ба оташ фармуд, ки барои Иброҳим сард ва бехатар бошад. Пас оташ ба вай ҳеҷ зараре нарасонд ва бадӣ ба ӯ нарасид.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли ботил ҳангоми оҷиз мондан аз далелу бурҳон ба зӯроварӣ ва таҳдид рӯй меоранд, зеро ҳуҷҷати онҳо нотавон аст.
• Худованд бандагони солеҳ ва паёмбарони худро танҳо намегузорад ва онҳоро аз фитнаву озор ҳифз мекунад.
• Муъҷизаи Иброҳим (алайҳис-салом) далели равшани қудрати Худованд аст, ки оташро ба фармони Ӯ сард ва безарар гардонд.
• Ин оят сабру таваккулро таълим медиҳад: ҳар чанд душманон тадбир кунанд, тадбири Худованд болотар аст.
• Ҳар кас барои ҳимояи ҳақ рост биистад, Худованд ӯро пирӯз мегардонад ва ҳатто аносири табиат ба фармони Ӯ итоат мекунанд.
• Ин ҳодиса моро ба ваҳдати Худо ва беасосии бутпарастӣ бовар мекунонад ва дар дилҳо муҳаббати имон ва итоатро ба Худованди ягона зиёд месозад.