Сураи Аль-Анбия — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

— «قُلْنَا»: гуфтем.

— «كُونِي»: бош, гардон.

— «بَرْدًا»: сардӣ.

— «سَلَامًا»: саломатӣ, бехатарӣ.

— «إِبْرَاهِيمَ»: Иброҳим (алайҳис-салом), пайғамбари Худо.

1. Тафсири оят:

Вақте ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо далелҳои қатъӣ бутпарастонро мағлуб кард ва ҳақиқат ошкор шуд, онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва кибр ба зӯроварӣ рӯ оварданд. Гуфтанд: «Барои бутон ва худоёни худ Иброҳимро дар оташ бисӯзонед, агар шумо ёварони онҳо ҳастед». Пас оташи бузурге афрӯхтанд ва ӯро ба даруни он партофтанд. Он гоҳ Худованди мутаъол ба воситаи қудрати худ ба оташ фармон дод: «Эй оташ, барои Иброҳим сардӣ ва саломатӣ гардон». Оташ фармони Парвардигори худро итоат кард ва ҳарорат ва сӯзонидани худро аз даст дод. Иброҳим (алайҳис-салом) аз он оташ ҳеҷ осебе надид ва ба ӯ ҳеҷ зараре нарасид. Ин мӯъҷизаи ошкоре буд, ки Худованд барои пайғамбари худ нишон дод ва душманони ӯро шарманда кард.

1. Фоидаҳо:

— Худованд қодир аст қонунҳои табиатро тағйир диҳад; оташ метавонад бо фармони Ӯ сардӣ ва саломатӣ гардад. Ин ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Худо берун нест.

— Иброҳим (алайҳис-салом) бо таваккул ба Худо дар оташ ҳам саломат монд; пас ҳар касе ки ба Худо таваккул кунад, Ӯ ӯро ҳифз мекунад.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки дар сахтиҳо ва озмоишҳо Худованд метавонад роҳи наҷотро бикушояд, ҳатто агар аз ҳар ҷиҳат имконнопазир намояд.

— Муҳаббати Худо ба бандагони солеҳ ва пайғамбаронаш бузург аст; Ӯ пайғамбари худро танҳо намегузорад ва барояш мӯъҷиза нишон медиҳад.

— Ин ҳодиса ба мо меомӯзад, ки ба ҷои таслим шудан ба ноумедӣ, ба Худо бовар кунем ва аз Ӯ мадад хоҳем, зеро Ӯ бар ҳар чиз қодир аст.