Сураи Аль-Анбия — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

— «أُفٍّ»: калимаи нафрат ва безорӣ аст, маънои «нафрат ба шумо», «золимӣ ва палидӣ ба шумо»-ро дорад.

— «لَكُمْ»: ба шумо.

— «وَلِمَا تَعْبُدُونَ»: ва ба он чизе ки мепарастед.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ғайр аз Аллоҳ, ба ҷуз Аллоҳ.

— «أَفَلَا تَعْقِلُونَ»: оё ақл намекунед? оё андеша намекунед?

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ ва бутҳои онҳо рӯ оварда, нафрату безории худро иброз медорад ва мегӯяд: нафрат ва наанг ба шумо ва ба он бутҳое ки ба ҷуз Аллоҳ мепарастед! Ин бутҳо на фоидае мерасонанд, агар парастида шаванд, ва на зараре мерасонанд, агар тарк карда шаванд. Онҳо на метавонанд ба касе некӣ кунанд ва на метавонанд аз касе бадӣ дур созанд. Пас чаро шумо ақли худро кор намеандозед ва намефаҳмед, ки ин кор чи қадар нодуруст ва беҳуда аст? Чаро аз парастиши ин бутҳои беқувват ва бефоида даст намекашед ва танҳо ба Аллоҳи ягона ибодат намекунед? Оё шумо нестед онҳое ки бояд андеша кунанд ва роҳи дурустро аз роҳи нодуруст фарқ намоянд?

1. Фоидаҳое ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар парастиш танҳо ба Аллоҳ рӯ оварем ва аз ҳар чизе ки ғайр аз Ӯ парастида мешавад, безор бошем.

— Ақл ва андеша дар ислом ҷои баланд дорад; Худованд моро даъват мекунад, ки бо ақли солим фикр кунем ва роҳи ҳақро пайдо намоем.

— Ислом дини покӣ, ростӣ ва равшанӣ аст; он моро аз ҳар гуна ширку хурофот озод мекунад ва ба сӯи парастиши як Аллоҳи ягона ҳидоят менамояд.

— Ҳар кас бо андешаи дуруст ва дили пок ба ислом назар кунад, зебоӣ ва ҳақиқати онро мебинад ва ба он майл мекунад.