Сураи Аль-Хаджж — Оят 13

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «يَدْعُو» — мехонад, мепарастад, ба ёрӣ мехоҳад.
• «ضَرُّهُ» — зарари он.
• «أَقْرَبُ مِن نَّفْعِهِ» — наздиктар аз фоидаи он.
• «الْمَوْلَىٰ» — ёвар, сарпараст, дӯст.
• «الْعَشِيرُ» — ҳамнишин, ҳамсуҳбат, рафиқ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касонест, ки ба ҷои Худои Ягона ба бутҳо ва дигар махлуқот рӯй меоранд ва онҳоро ба ёрӣ мехонанд. Чунин шахс чизеро мепарастад, ки зарари он ба ӯ наздиктар аст аз фоидааш. Яъне, он бут на танҳо барояш суд надорад, балки дар дунё ва охират барояш зарар меорад. Агар ба он ниёз кунад ва аз он ёрӣ талаб кунад, ҳеҷ гоҳ ба ӯ кӯмак намерасонад ва ӯро аз ҳеҷ балое наҷот намедиҳад. Пас, он бут бадтарин ёвар ва бадтарин ҳамнишин аст. Ин сухан сарзаниш ва огоҳист барои онҳое, ки ба ғайри Худо умед мебанданд, то бидонанд, ки танҳо Худованд ёвари ҳақиқӣ ва паноҳгоҳи ростӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд танҳо ба Худои Ягона такя кунад, на ба чизҳое, ки нафъ надоранд ва зарар мерасонанд.
• Ширк ва парастиши ғайри Худо роҳи зиён ва гумроҳист.
• Худованд одамонро огоҳ мекунад, ки дӯсту ёвари ҳақиқӣ Ӯст ва ҳар чизе ғайр аз Ӯ нотавон ва бефоида аст.
• Ин оят моро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат даъват мекунад ва дилҳоро ба сӯи имон ва некӣ мекашад.