Сураи Аль-Хаджж — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• آمَنُوا: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва Расули Ӯ бовар карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ: амалҳои нек ва шоистаро анҷом доданд.
• جَنَّاتٍ: боғҳои хуррам ва пурнеъмати биҳиштӣ.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ: аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ: ҳар он чизеро, ки бихоҳад, анҷом медиҳад; касе Ӯро маҷбур карда наметавонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандагони худ хушхабар медиҳад, ки онҳое, ки ба Ӯ ва Расули Ӯ имон овардаанд ва дар ин имон устувор мондаанд, инчунин амалҳои нек ва шоистаро ба ҷо овардаанд, онҳоро ба боғҳои биҳиштӣ ворид мегардонад, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо равон аст. Ин подоши бузург аз фазлу карами Аллоҳ ба бандагони фармонбардор аст. Сипас Аллоҳи Таъоло таъкид мекунад, ки Ӯ ҳар он чизеро, ки бихоҳад, анҷом медиҳад: ҳар киро бихоҳад, бо раҳмати худ ба биҳишт дохил мекунад ва ҳар киро бихоҳад, бо адлу инсофаш азоб медиҳад. Ҳеҷ касе Ӯро маҷбур карда наметавонад ва ҳеҷ кас ба Ӯ ҳукм намекунад. Ин оят ҳам ваъдаи некӯаст барои муъминони амалсолеҳ ва ҳам тасдиқи қудрати мутлақи Аллоҳ дар подош ва ҷазо додан аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Имон ва амали солеҳ ду шарти асосии ворид шудан ба биҳишт ҳастанд; танҳо имон бе амал ё танҳо амал бе имон кофӣ нест.
• Биҳишт неъмати бузург ва ҷовидона аст, ки Аллоҳ ба бандагони фармонбардор ваъда додааст.
• Аллоҳи Таъоло дорои иродаи мутлақ аст; ҳар кори Ӯ аз рӯи ҳикмат ва адолат аст ва касе ба Ӯ ҳисобот талаб карда наметавонад.
• Ин оят умедворӣ ва рағбатро дар дили муъмин зиёд мекунад, ки бо амалҳои нек ба чунин подоши бузург ноил гардад.
• Адлу раҳмати Аллоҳ ҳамдамон аст: Ӯ ҳам ба бандагони тоатгузор раҳмат мекунад ва ҳам ба гуноҳкорон адолат пеша мекунад.
• Ин оят далели он аст, ки ислом дини амал ва кӯшиш аст, на танҳо даъво; аз ин рӯ, муъмин бояд дар зиндагии худ амалҳои солеҳро зиёд кунад.