Сураи Аль-Хаджж — Оят 62

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَٰلِكَ — ин, он чизе ки зикр шуд.
• الْحَقُّ — Ҳақ, рост, собит, он ки ҳастиаш воқеӣ ва пойдор аст.
• يَدْعُونَ — мехонанд, мепарастанд, ба худо мегиранд.
• مِن دُونِهِ — ғайр аз Ӯ, ба ҷуз аз Ӯ.
• الْبَاطِلُ — ботил, беасос, ноҳақ, чизе ки фоида ва зиён надорад.
• الْعَلِيُّ — Баланд, олиқадр, болотар аз ҳама чиз.
• الْكَبِيرُ — Бузург, калонтар аз ҳар чиз.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ишора ба он аст, ки тасарруфи Парвардигор дар тағйири шабу рӯз ва дигар нишонаҳои қудрати Ӯ, ҳама ба сабаби он аст, ки Аллоҳ Ҳақ аст. Яъне, Аллоҳ ҳастӣ ва воқеии собит аст, дини Ӯ ҳақ аст, ваъдаи Ӯ ҳақ аст ва ёрии Ӯ ба бандагони мӯъмин ҳақ аст. Аз ин рӯ, танҳо Ӯ сазовори ибодат аст ва ҳеҷ кас наметавонад дар ибодат шарики Ӯ шавад.

Ҳамчунин, он чи мушрикон ба ҷуз аз Аллоҳ мехонанд ва мепарастанд — аз бутҳо ва худоёни сохта — ҳама ботил ва беасос аст. Онҳо на метавонанд фоидае расонанд ва на зараре додан. Ин бутҳо ҳеҷ асосе надоранд ва танҳо хаёли беасосанд.

Ва Аллоҳ баландтар аз ҳама чиз аст: баландӣ дар зот, дар қадр ва дар қудрат. Ӯ болотар аз он аст, ки касе монанди Ӯ бошад ё шарике дошта бошад. Ӯ бузург аст дар зоти худ ва дар номҳои худ, бузургтар аз ҳар чизе, ки тасаввур шавад. Бузургии Ӯ бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз ба Ӯ баробар нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Аллоҳ Ҳақ аст ва ҳамаи чизҳои дигар, ки ба ҷуз аз Ӯ парастиш мешаванд, ботиланд. Ин боиси он мешавад, ки инсон дили худро танҳо ба Аллоҳ бандад ва аз парастиши ғайри Ӯ озод шавад.
• Аллоҳ баланд ва бузург аст. Ҳар касе, ки ба Ӯ рӯ оварад, ба бузургтарин паноҳгоҳ паноҳ мебарад. Ин ба дил оромиш ва ба ҳаёт умед мебахшад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва ҳақ танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст. Пас ҳар касе, ки ҳақро меҷӯяд, бояд ба сӯи Аллоҳ ва дини Ӯ рӯ оварад, зеро дар ғайри Ӯ ҳақ нест, балки ботил аст.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро равшан мекунад ва ба ӯ роҳи рост нишон медиҳад. Ин китоб ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти воқеӣ ва пойдор танҳо бо Аллоҳ аст ва ҳар чизе ки ғайр аз Ӯ бошад, зудгузар ва беасос аст.
• Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунад, ки бузургтарин асоси ислом аст. Ҳар касе, ки ин роҳро қабул кунад, ба ҳақиқати бузург ва ҷовидонӣ мерасад.