Сураи Аль-Хаджж — Оят 63

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَلَمْ تَرَ: Оё надидӣ? Ин ибора барои ҷалби диққат ва таъкид ба кор меравад.
• مُخْضَرَّةً: Сабз, пурра сабзшуда.
• لَطِيفٌ: Меҳрубон, бо лутфу марҳамат коркунанда, нозукбин.
• خَبِيرٌ: Огоҳ, аз ҳама чиз бохабар.

1. Тафсири оят:

Оё надидӣ, эй Паёмбар, ки Аллоҳ аз осмон об фурӯ мефиристад? Пас аз фурӯ рафтани борон замин сабз мегардад, зеро гиёҳу растаниҳо аз он об мерӯянд ва сабзу хуррам мешаванд. Ин нишонаи қудрати Аллоҳ ва лутфи Ӯст ба бандагонаш. Ҳамоно Аллоҳ ба бандагони худ меҳрубон аст, ки барои онҳо борон мефиристад ва заминро сабз мегардонад, то аз неъматҳои Ӯ баҳраманд шаванд. Ӯ аз ҳамаи корҳои бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чизе аз назари Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ корҳоро бо лутфу ҳикмат ба анҷом мерасонад ва аз ҳоли бандагонаш пурра бохабар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло бо лутфу марҳамати худ ба бандагонаш об аз осмон мефиристад ва заминро сабзу хуррам мегардонад, то онҳо аз неъматҳои Ӯ баҳраманд шаванд. Ин далели меҳрубонии Аллоҳ ба бандагонаш аст.
• Оят моро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад, то қадри онҳоро донем ва шукргузор бошем.
• Аллоҳ лутфу меҳрубон аст ва корҳоро бо ҳикмат ва нармӣ идора мекунад, ки ин ба мо умед ва оромиш мебахшад.
• Аллоҳ аз ҳама чиз огоҳ аст, аз ин рӯ мо бояд ҳамеша ба Ӯ таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба қудрати Аллоҳ бовар кунем ва дар ҳаёти худ ба Ӯ такя намоем, зеро Ӯ ҳамеша назди бандагонаш аст ва ба онҳо меҳрубон аст.