Сураи Аль-Муминун — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• الْمَلَأُ: Бузургон, сарварон ва ашрофи қавм.
• كَذَّبُوا بِلِقَاءِ الْآخِرَةِ: Онҳо растохези рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби охиратро дурӯғ шумурданд.
• أَتْرَفْنَاهُمْ: Ба онҳо неъматҳои фаровон додем ва дар неъмату роҳату осоиш ғарқ кардем, то ба фахру ғурур гирифтор шуданд.
• بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ: Инсон ҳаммонанди шумо.

1. Тафсири оят:

Ва бузургону сарварони қавми ӯ, онҳое ки ба Аллоҳ кофир шуданд ва растохези охиратро дурӯғ шумурданд ва Мо онҳоро дар зиндагии дунё ба неъматҳои фаровон ғарқ кардем, гуфтанд: «Ин мард ҳеҷ чизе нест, магар инсоне ҳаммонанди шумо. Ӯ аз ҳамон чизе мехӯрад, ки шумо аз он мехӯред ва аз ҳамон чизе менӯшад, ки шумо аз он менӯшед. Пас ӯ ҳеҷ бартарие бар шумо надорад, ки паёмбари Аллоҳ бошад.»

Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ва мутакаббирони қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) ба ҷои он ки ба далелҳову мӯъҷизаҳо гӯш диҳанд, ба баҳонаи инсон будани паёмбар ба муқобили ӯ бархостанд. Онҳо мегуфтанд, ки паёмбар бояд фаришта бошад ё ҳадди ақал аз хӯрду нӯшидани инсонӣ фарқ кунад. Ин фикри нодуруст аз ғуруру такаббур ва аз неъматҳои фаровони дунё сарчашма мегирифт, ки онҳоро аз ҳақиқат дур карда буд. Ҳол он ки паёмбар инсон будан айб нест, балки лутфу раҳматест аз ҷониби Аллоҳ, то мардум тавонанд ба ӯ пайравӣ кунанд ва суханонашро бифаҳманд.

1. Фоидаҳо:

• Инсон будани паёмбар айб нест, балки ҳикмати Аллоҳ аст, то мардум бо ӯ осонтар робита барқарор кунанд ва аз ӯ таълим гиранд.
• Такаббур ва ғарқ шудан дар неъматҳои дунё метавонад одамро аз пазируфтани ҳақиқат боздорад.
• Кофирон ва мутакаббирон ҳамеша ба баҳонаҳои беасос ба муқобили паёмбарон мебароянд, аммо ин баҳонаҳо ҳеҷ гоҳ далели дуруст набудаанд.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ба ҷои баҳонаҷӯӣ, бо дили кушод ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва ба онҳо имон оварем.
• Аллоҳ таоло неъматҳои дунёро ба бандагонаш медиҳад, аммо ин неъматҳо набояд сабаби ғурур ва фаромӯш кардани охират шаванд.