Сураи Аль-Муминун — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَأَرْسَلْنَا»: пас фиристодем.
• «رَسُولًا مِّنْهُمْ»: паёмбаре аз худи онҳо, яъне аз ҷинси башар ва ҳамқавми онҳо.
• «اعْبُدُوا اللَّهَ»: танҳо Аллоҳро бипарастед ва Ӯро яккаю ягона бидонед.
• «مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ»: барои шумо ҳеҷ маъбуди ба ҳақе ғайр аз Ӯ нест.
• «أَفَلَا تَتَّقُونَ»: оё тақво намекунед ва аз азоби Аллоҳ наметарсед?

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ба сӯи он мардум паёмбаре аз худи онҳо — аз ҳамон қавм ва ҳамон ҷинс — фиристодем, то даъвати онҳоро ба сӯи Аллоҳ расонад. Он паёмбар ба қавми худ гуфт: Аллоҳро яккаю ягона бипарастед ва танҳо Ӯро маъбуди худ бидонед, зеро барои шумо ҳеҷ маъбуди ба ҳақе ғайр аз Аллоҳ нест. Пас оё аз Аллоҳ наметарсед ва аз азоби Ӯ эмин мешуморед, ки ҳанӯз ба ширк ва парастиши ғайри Ӯ идома медиҳед? Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи паёмбарон мардумро ба як асос — тавҳид ва парастиши танҳо Аллоҳ — даъват кардаанд, ва ин даъват аз рӯи раҳмат ва хайрхоҳӣ барои инсонҳо будааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ мардумро бе раҳнамо намегузорад ва ҳамеша паёмбаронро аз худи онҳо мефиристад, то ҳақро ба онҳо бирасонанд.
• Тавҳид — парастиши танҳо Аллоҳ — асоси даъвати ҳамаи паёмбарон аст ва инсон бояд танҳо ба Ӯ такя кунад.
• Даъвати паёмбарон бо меҳрубонӣ ва хайрхоҳӣ будааст, на бо зӯроварӣ, ва ин ба мо дарси даъвати некӯ медиҳад.
• Оят инсонро ба тақво ва парҳезгорӣ даъват мекунад, то аз азоби Аллоҳ эмин бошад ва ба сӯи некӣ равона шавад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини равшан ва осон аст ва ҳадафи он ҳидояти инсон ба сӯи саодати дунёву охират мебошад.