Surat Al-Mu'minun — Ayat 53

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَتَقَطَّعُوا (fataqaththa'ū): padha mecah-mecah lan pisah-pisah.
• أَمْرَهُم (amrahum): urusan agama lan tuntunane.
• زُبُرًا (zuburan): jamak saka *zabūr*, tegesé golongan utawa kelompok-kelompok kang kapisah.
• حِزْبٍ (ḥizbin): golongan utawa partai.
• فَرِحُونَ (fariḥūn): padha bungah-bungah lan mongkog.

1. Tafsiré ayat:

Para umat kang ngetutake para nabi mau banjur padha mecah-mecah urusan agamane dadi pirang-pirang golongan lan aliran. Ana kang dadi Yahudi, ana kang dadi Nasrani, ana kang dadi Majusi, lan sapiturute. Saben golongan padha mongkog lan bungah-bungah karo apa kang ana ing tangane dhewe-dhewe, rumangsa yèn panemune dhewe iku sing bener lan sing paling ditampa ing ngarsané Allah, sarta ora nggatekake apa kang ana ing golongan liya. Padha nganggep yèn agamane dhewe iku agama kang bener, lan liyané salah. Iki dadi pepeling kanggo kita kabèh supaya ora padha mecah-belah agama lan ora gawé golongan-golongan kang padha rebutan bener dhewe-dhewe.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake kita yèn mecah-belah agama lan gawé golongan-golongan kang padha ngaku paling bener iku kalebu lelaku kang ora disenengi dening Allah.
• Islam ngajak umaté supaya tetep manunggal, rukun, lan ora padha pisah-pisah ing babagan agama.
• Kita kudu ngati-ati marang rasa mongkog lan rumangsa paling bener dhewe, amarga kuwi bisa dadi wiwitane perpecahan.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam amarga Islam iku agama kang ngajak persatuan, dudu perpecahan.
• Al-Qur'an tansah mbimbing kita supaya dadi umat kang rukun lan padha ngajeni, supaya urip dadi tentrem lan berkah.