Сураи Аль-Муминун — Оят 53

1. Маънои калимаҳои душвор:

• فَتَقَطَّعُوا: Пас пора-пора шуданд, гурӯҳ-гурӯҳ гардиданд.
• أَمْرَهُم: Кори дини худро, яъне дастури динро.
• زُبُرًا: Ҷамъи «зубур» аст, ба маънои пора, гурӯҳ ва фирқаҳо.
• حِزْبٍ: Гурӯҳ, фирқа ва ҳизб.
• فَرِحُونَ: Шодмон ва хушҳол ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки паёмбарон инсонҳоро ба ягонагӣ ва иттиҳод дар дин даъват карданд, пайравони онҳо кори дини худро дар байни худ пора-пора карданд ва ба гурӯҳҳо ва фирқаҳои гуногун тақсим шуданд. Ҳар як гурӯҳ ба он чизе ки назди худ дорад — яъне ба ақида ва равиши худ — шодмон аст ва гумон мекунад, ки танҳо ӯ бар ҳақ аст ва дигарон бар ботил. Ин оят аз тафриқа ва гурӯҳ-гурӯҳ шудан дар дин огоҳӣ медиҳад ва мусулмононро ба иттиҳод ва ягонагӣ даъват мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Дин бояд муттаҳид ва ягона бошад, на пора-пора ва гурӯҳ-гурӯҳ.
• Тафриқа ва ҳизббозӣ дар дин боиси гумроҳӣ мегардад.
• Ҳар гурӯҳ гумон мекунад, ки танҳо ӯ бар ҳақ аст, вале ҳақиқат танҳо дар пайравии Қуръон ва суннати Паёмбар (с) аст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз тақлид ба ақидаҳои беасос ва гурӯҳҳои гумроҳ дурӣ ҷӯем.
• Ислом даъват ба ягонагӣ, бародарӣ ва иттифоқ дар байни мусулмонон мекунад.