Surja El-Mu'minun — Ajet 53

Kuptimet e fjalëve:

• تَقَطَّعُوا: u ndanë dhe u shkëputën.
• أَمْرَهُم: fenë e tyre dhe çështjen e fesë.
• زُبُرًا: grupe e parti (shumësi i "zebur" që do të thotë grup i veçantë).
• حِزْبٍ: parti ose grup që ndjek një mendim të caktuar.
• فَرِحُونَ: të gëzuar e të kënaqur me atë që kanë.

Tefsiri i Ajetit:

Pas përmendjes së profetëve dhe thirrjes së tyre në fenë e vetme islame, Allahu i Lartësuar tregon se pasardhësit e tyre nuk e ruajtën unitetin, por u ndanë në çështjen e fesë dhe u bënë grupe e parti të ndryshme. Ata e copëtuan fenë e tyre, duke marrë secili një pjesë dhe duke e bërë atë fe të veçantë – disa u bënë hebrenj, disa të krishterë, disa zjarrputistë etj. Secili grup u kënaq me atë që kishte dhe e konsideroi veten të vetmin që ndjek të vërtetën, duke mos i kushtuar rëndësi asaj që kishin të tjerët. Ata u gëzuan me atë që kishin, edhe pse ishte e gabuar, dhe menduan se ishin në rrugë të drejtë. Ky ajet përmban një paralajmërim të fortë kundër ndarjes dhe partive në fe, sepse feja e Allahut është një dhe e vetme.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ruajtja e unitetit: Ky ajet na mëson se ndarja në fe është nga gjërat më të dëmshme, prandaj muslimani duhet t'i përmbahet Kuranit dhe Sunetit dhe të bashkohet në fenë e Allahut, duke u ruajtur nga çdo gjë që çon në përçarje.
2. Kujdes nga vetëkënaqësia: Njeriu nuk duhet të jetë i kënaqur me atë që ka nga dituria apo praktika, pa e krahasuar atë me Kuranin dhe Sunetin, sepse vetëkënaqësia me të gabuarën është nga shenjat e humbjes.
3. Feja është një: Islami është feja e vetme e vërtetë që ka ardhur me të gjithë profetët, dhe çdo ndarje në të është largim nga rruga e drejtë.
4. Dashuria për vëllazërinë islame: Muslimani duhet ta dojë vëllanë e tij musliman dhe të mos lejojë që diferencat e vogla ta bëjnë atë të largohet nga bashkimi, sepse forca është në unitet dhe dobësia në ndarje.