Сураи Аль-Муминун — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

• فَذَرْهُمْ: Пас, онҳоро тарк кун, ба ҳоли худ гузор.
• غَمْرَتِهِمْ: Дар гумроҳӣ ва ҷаҳолати худ, ки онҳоро фаро гирифтааст.
• حَتَّىٰ حِينٍ: То вақти муайяне, яъне то вақти фуромадани азоб.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки онҳоро дар гумроҳӣ ва ҷаҳолати худ, ки мисли об онҳоро фаро гирифтааст, тарк кун ва ба ҳоли худ гузор, то вақте ки азоб ба онҳо фуруд ояд. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) аст, ки барои ҳидояти онҳо аз ҳад зиёд ғамгин нашавад, зеро онҳо худ ба гумроҳӣ рӯй овардаанд ва ба ҳақ гӯш намедиҳанд. Онҳо дар ҳайрат ва саргардонӣ мондаанд ва то замоне, ки Худованд муайян кардааст, дар ҳамин ҳолат боқӣ хоҳанд монд, сипас азоб ва ҷазои худро хоҳанд дид.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Худованд аст ва Паёмбар (с) танҳо ҳушдордиҳанда аст, на маҷбуркунанда.
• Сабру тоқат дар роҳи даъват ба ислом зарур аст, ҳатто агар мардум рӯй гардонанд.
• Худованд ба бандагони худ муҳлат медиҳад, то тавба кунанд, аммо агар ислоҳ нашаванд, азоб ба онҳо мерасад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳақиқат рӯй оварем ва аз ҷаҳолату гумроҳӣ дурӣ ҷӯем, то аз азоби Худованд наҷот ёбем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ба мо роҳи рост ва саодати дуняву охиратро нишон медиҳад.