Сураи Аль-Муминун — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُحَافِظُونَ: нигаҳ медоранд, доимӣ ҳастанд, муҳофизат мекунанд.
• صَلَوَاتِهِمْ: намозҳои онҳо (ҷамъи «салот» — намоз).

1. Тафсири оят:

Ва онҳое, ки бар намозҳои худ нигаҳбонӣ мекунанд, яъне онҳоро доимӣ ва пайваста ба ҷо меоранд. Онҳо намозҳоро дар вақтҳои муқарраршудаи худ, бо ҳамаи рукну, воҷибот ва суннатҳояшон адо мекунанд, тавре ки Паёмбар (с) таълим додааст. Онҳо намозро на танҳо дар аввали вақт, балки ҳамеша ва дар ҳамаи ҳолатҳо нигаҳ медоранд ва ҳеҷ гоҳ онро тарк намекунанд ва саҳлангорӣ намекунанд. Дар ин оят намоз такрор зикр шудааст, зеро намоз бузургтарин ибодат аст ва меъёри асосии имон ва тақво мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Намоз бузургтарин ибодат ва сутуни дини Ислом аст; нигаҳдории он сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёт мегардад.
• Муҳофизат бар намоз маънои он аст, ки инсон онро дар вақташ, бо таваҷҷуҳ ва итоат ба ҷо меорад — ин роҳи наздикшавӣ ба Худованд аст.
• Касе ки намозашро нигаҳ медорад, дар дил оромиш ва дар амал устуворӣ пайдо мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки муваффақияти ҳақиқӣ дар доимӣ будан бар ибодат аст, на дар зиёд будани амалҳои пароканда.
• Қуръон роҳи саодатро нишон медиҳад ва намозро воситаи асосии покии рӯҳ ва наздикӣ ба Парвардигор муаррифӣ мекунад.