Сураи Ан-Нур — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْخَبِيثَاتُ: занон ё суханони нопок ва бад.
• الْخَبِيثُونَ: мардони нопок ва бад.
• الطَّيِّبَاتُ: занон ё суханони пок ва некӯ.
• الطَّيِّبُونَ: мардони пок ва некӯ.
• مُبَرَّءُونَ: пок кардашудагон, аз айб ва туҳмат озод.
• مَغْفِرَةٌ: омурзиш аз ҷониби Аллоҳ.
• رِزْقٌ كَرِيمٌ: ризқи арзанда ва некӯ, ки Ҷаннат аст.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима қонуни умумии муносибат ва мувофиқатро баён мекунад: ҳар чизе ки нопок аст — хоҳ аз мардон бошад, хоҳ аз занон, хоҳ аз сухан ва кирдор — ба нопокон муносиб аст ва бо онҳо мувофиқат мекунад. Ва ҳар чизе ки пок ва некӯ аст — аз мардон, занон, сухан ва кирдор — ба покон муносиб аст ва бо онҳо ҳамоҳанг мебошад. Пас сухани бад ва туҳмат ба дили нопокон наздик аст ва сухани пок ба дили покон.

Сипас Аллоҳ таоло мефармояд, ки покон аз мардон ва занон аз он туҳмату суханони баде, ки нопокон дар бораи онҳо мегӯянд, пок ва барӣ ҳастанд. Онҳо дар пеши Аллоҳ омурзиш доранд, ки гуноҳонашонро мепӯшад, ва ризқи арзандаву некӯ доранд, ки он Ҷаннат аст.

Ин оят дар заминаи ҳодисаи туҳмати модари мӯъминон Аиша (розияллоҳу анҳо) нозил шудааст, вале ҳукми он умумӣ аст: покон ҳамеша аз туҳмати бадон пок мемонанд ва оқибати некӯ аз они онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сухан ва кирдори худро пок нигоҳ дорем, зеро ҳар кас ба амалу гуфтори худ муносиб аст.
• Покӣ ва ростқавлӣ сабаби омурзиш ва ризқи некӯ дар охират мегардад.
• Туҳмату сухани бад ба дили нопокон хос аст ва мӯъминони пок аз он дур мебошанд.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас роҳи покиро интихоб кунад, Аллоҳ ӯро омурзиш ва ризқи арзанда ато мекунад.
• Муҳаббат ба Ислом ва Қуръон дар он аст, ки ин китоб ҳақиқатро равшан баён мекунад ва адолатро дар ҷомеа барқарор месозад.