Сураи Ан-Нур — Оят 7

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «الْخَامِسَةُ»: шаҳодати панҷум.

— «لَعْنَتَ اللَّهِ»: лаънати Худо, яъне дур карда шудан аз раҳмати Худованд.

— «الْكَاذِبِينَ»: дурӯғгӯён.

1. Тафсири оят:

Дар ояти пешин Худованд фармуд, ки марде, ки ҳамсари худро ба зино айбдор мекунад ва барои исботи гуфтаи худ шоҳиде надорад, бояд худаш чор бор ба Худо қасам ёд кунад, ки дар ин айбдоркунӣ рост мегӯяд. Пас аз ин чор шаҳодат, дар шаҳодати панҷум бояд худашро зери лаънати Худо қарор диҳад ва бигӯяд: «Лаънати Худо бар ман бод, агар ман дар ин айбдоркунӣ аз дурӯғгӯён бошам». Ин шаҳодати панҷум барои он аст, ки мард бояд бидонад, ки агар ба ҳамсари поки худ туҳмати ноҳақ зада бошад, гуноҳи бузурге кардааст ва сазовори лаънати Худованд мегардад. Ҳамин тавр, ҳар як мард бояд пеш аз туҳмат задан ба ҳамсари худ хеле эҳтиёт кунад ва аз чунин кори зишт бипарҳезад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба номус ва обрӯи занҳо аҳамияти бузург медиҳад ва роҳи туҳмат заданро ба онҳо маҳдуд мекунад.

— Оят моро тарбият мекунад, ки дар суханрониҳо ростқавл бошем ва аз дурӯғгӯӣ ва туҳмат парҳез кунем.

— Ин оят далели он аст, ки ҳукмҳои исломӣ бо адолат ва ҳикмат асос ёфтаанд, то ҳақи касе поймол нашавад.

— Ҳар кас бояд бидонад, ки лаънати Худо бар дурӯғгӯён аст ва ин моро ба ростӣ ва покӣ ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро ба сӯи тақво ва худдорӣ аз гуноҳ даъват мекунад, то дар дунё ва охират сарфароз бошем.