Сураи Ан-Нур — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَيَدْرَأُ: маънояш «дафъ мекунад» ва «дур месозад».
• الْعَذَابَ: дар ин ҷо мақсуд ҳадди зино аст, яъне ҷазои шаръие, ки барои зино муқаррар шудааст.
• أَن تَشْهَدَ: яъне «он ки шаҳодат диҳад».
• أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ: чаҳор шаҳодат.
• بِاللَّهِ: бо номи Худо ва ба Худо савганд ёд кардан.
• إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ: яъне шавҳараш дар туҳмати зино ба ӯ аз дурӯғгӯён аст.

1. Тафсири оят:

Дар ояти пеш аз ин зикр шудааст, ки агар мард зани худро ба зино туҳмат кунад ва барои даъвои худ чаҳор шоҳид надошта бошад, метавонад бо лиъон савганд ёд кунад. Пас аз он ки мард чаҳор бор ба Худо савганд ёд мекунад, ки дар туҳмати худ ростгӯй аст, зан бояд ҳадди зиноро интизор шавад. Аммо ин оят мефармояд, ки ин ҷазо аз зан дафъ мешавад ва бардошта мешавад, агар вай низ дар муқобили шаҳодати мард чаҳор бор ба Худо савганд ёд кунад, ки шавҳараш дар ин туҳмат аз дурӯғгӯён аст. Яъне зан бо чаҳор шаҳодати худ ба Худо собит мекунад, ки туҳмати мард ботил аст ва бо ин роҳ ҳадди зино аз ӯ дур мешавад. Дар ояти баъдӣ омадааст, ки вай бори панҷум бояд бигӯяд, ки агар шавҳараш ростгӯй бошад, ғазаби Худо бар вай бод. Ин тартиб ҳикмати бузурге дорад: ҳуқуқи зан ҳифз мешавад, шаҳодати мард танҳо ба худи ӯ фоида намедиҳад ва ҳар ду тараф бо савганд ба Худо рӯ меоранд, то ҳақиқат равшан гардад. Баъд аз анҷоми лиъон миёни онҳо ҷудоӣ воқеъ мешавад ва ҳукми шаръӣ иҷро мегардад.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Худованд адолатро барқарор мекунад ва ҳуқуқи занро низ дар муқобили туҳмат ҳифз менамояд.
• Ислом роҳи ҳалли масоили оилавӣ ва туҳматҳоро бо тартиби равшан ва одилона нишон медиҳад.
• Савганд ба Худо дар ислом аҳамияти бузург дорад ва воситаи ошкор шудани ҳақиқат аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳукмҳои исломӣ бар асоси адлу инсоф ва ҳифзи ҳуқуқи ҳамаи тарафҳо бунёд шудаанд.
• Инчунин мусулмонро ба ростқавлӣ, парҳез аз туҳмат ва эҳтиром ба номусу обрӯи дигарон тарғиб мекунад.