Сураи Аль-Фуркан — Оят 13

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «أُلْقُوا»: партофта шуданд, андохта шуданд.
• «مَكَانًا ضَيِّقًا»: ҷои танг, макони тангу тор.
• «مُقَرَّنِينَ»: ба ҳам басташудагон, дастҳояшон бо занҷирҳо ба гарданашон пайваста шудааст.
• «ثُبُورًا»: ҳалокат, нестӣ, марг — яъне ба худ марг ва нобудӣ талаб кардан.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ин кофиронро ба дӯзах мепартоянд ва дар ҷои танг ва таҳаммулнопазири он ҷой медиҳанд, дар ҳоле ки дастҳояшон бо занҷирҳо ба гарданашон баста шудааст, он гоҳ аз шиддати азоб ва тангӣ ба худ марг ва ҳалокатро мехоҳанд, то шояд аз ин азоби сахт халос шаванд. Тангии макон азоби онҳоро боз ҳам афзунтар мегардонад, зеро ғаму андӯҳ бо тангӣ афзун мешавад ва оромиву фароғат бо фарохӣ аст. Ба ҳамин сабаб Худованд биҳиштро бо фарохии осмонҳову замин тавсиф кардааст. Онҳо дар он ҷо аз рӯи ноумедӣ ба худ марг мехоҳанд, аммо марг барояшон намеояд ва азоб ҳаргиз аз онҳо сабук намешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худованд одилона ва сахт аст барои онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд ва аз роҳи рост рӯй мегардонанд.
• Тангии ҷои дӯзах ва баста будани дасту гарданҳо шиддати азобро дучанд месозад, ки ин боиси тарсу ҳарос ва ибрат гирифтан аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар дунё ба сӯи некӣ ва тоъат шитоб кунем ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то аз чунин сарнагунӣ наҷот ёбем.
• Худованд биҳиштро бо фарохӣ тавсиф кардааст, то бандагонаш ба сӯи он рағбат кунанд ва бидонанд, ки подоши некӯкорон фароғат ва оромиши ҷовидон аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бихонем ва дар маъноҳои он андеша кунем, зеро дар он ҳидоят ва раҳмат барои мардум аст ва моро ба сӯи роҳи рост ва наҷот дар дунёву охират ҳидоят мекунад.