Furqon surasi — Oyat 13

Kalimalarning ma'nolari:

• أُلْقُوا – tashlanmoq, otilmoq.
• ضَيِّقًا – tor, siqilgan joy.
• مُقَرَّنِينَ – qoʻllari boʻyinlariga kishan bilan bogʻlangan holda.
• ثُبُورًا – halokat, nobudgarchilik, voy-buy.

Tafsir:

Qiyomat kuni kofirlar doʻzaxga tashlanganlarida, ular juda tor va siqilgan bir joyga tashlanadilar. U yerning torligi azobni yanada ogʻirlashtiradi, chunki qalb qiyqirib, nafas olishga ham joy boʻlmaydi. Shu holatda ularning qoʻllari boʻyinlariga zanjirlar bilan bogʻlangan boʻladi. Bu kishanlar ularni harakatdan butunlay mahrum qiladi. Oʻshanda ular azobdan qutulish umidida oʻzlariga halokat va nobudgarchilik tilab, "Voy boʻlaylik, halok boʻlaylik!" deb faryod chekadilar. Lekin bu faryod ularga hech qanday yengillik keltirmaydi, aksincha, azoblariga azob qoʻshadi.

Foydalar:

Bu oyatdan biz quyidagi saboqlarni olamiz:

1. Doʻzax azobi shunchalik ogʻirki, unda joyning torligi ham azobning bir qismidir. Bu bizga gunohlardan saqlanish va Allohning rahmatiga erishish yoʻlini izlashga undaydi.
2. Qiyomat kuni kofirlarning qoʻllari bogʻlanib, ularning har qanday najot umidlari uziladi. Bu esa dunyoda erkinlikda yashab, Allohga itoat qilmaslikning oqibati ekanini koʻrsatadi.
3. Inson oʻziga halokat tilash — eng ogʻir holatning belgisidir. Bu holatga tushmaslik uchun dunyoda tavba qilib, toʻgʻri yoʻlga qaytishimiz kerak.
4. Allohning rahmati kengdir; U bandalarini doʻzaxdan qutqarish uchun paygʻambarlar va kitoblar yuborgan. Bu oyat bizni shu neʼmatning qadrini bilishga va Qurʼonga amal qilishga chorlaydi.