Сураи Аль-Фуркан — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• تَغَيُّظًا: овози бад ва хашмгинона, ки аз шиддати ғазаб бармеояд.
• زَفِيرًا: овози баланд, ки аз сина берун мешавад, монанди нафаскашии вазнин ё овози ҳайвони хашмгин.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, вақте ки инкорандагони оятҳои Худо ба сӯи оташи дӯзах бурда мешаванд, оташ онҳоро аз масофаи дур мебинад. Ҳамин ки оташ онҳоро мебинад, аз шиддати хашм ва ғазаб нисбат ба онҳо овозе баланд мебарорад, ки монанди овози касест, ки ба сахтӣ хашмгин шудааст. Инкорандагони он оташро аз ҳамон ҷои дур мешунаванд, ки оташ аз хашм меҷӯшад ва овози даҳшатнок аз синаи худ берун меорад. Ин овоз нишонаи шиддати азоби онҳост ва ҳанӯз ба оташ нарасида, аз он метарсанд ва ба ҳарос меоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худо дар охират ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Инсон бояд дар дунё аз куфру инкор ва гуноҳон тавба кунад, то ки рӯзи қиёмат аз ин овози даҳшатнок ва азоби дӯзах натарсад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки оташи дӯзах низ махлуқи Худост ва ба фармони Ӯ итоат мекунад, аз ин рӯ аз инкорандагони ҳақ хашмгин мешавад.
• Инсон бояд ҳамеша ба раҳмати Худо умедвор бошад ва аз азоби Ӯ битарсад, то ки дар роҳи рост қарор гирад ва ба сӯи некӣ ҳидоят шавад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки Қуръон ҳақиқатро бо тасвирҳои равшан баён мекунад, то ки инсон бедор шавад ва ба сӯи имон ва амали солеҳ биёяд.