Surat Al-Furqan — Ayat 24

Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَصْحَابُ الْجَنَّةِ: wong-wong kang manggon ing swarga, yaiku para mukmin kang percaya marang Allah lan nindakake amal saleh.
• يَوْمَئِذٍ: ing dina iku, yaiku dina kiamat.
• خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا: luwih becik panggonan manggon lan papan tetep.
• أَحْسَنُ مَقِيلًا: luwih apik papan ngaso. Tembung "مَقِيل" asale saka "قائلة", yaiku wektu ngaso ing wayah awan nalika panas banget, sanajan ora turu — amarga ing swarga ora ana turu.

Tafsir ayat:

Ing dina kiamat mengko, para mukmin kang dadi ahli swarga iku luwih becik panggonane lan luwih apik papan ngasone tinimbang wong-wong kafir lan musyrik. Wong-wong kafir iku panggonane ing neraka kang kebak siksa lan kasusahan, dene para mukmin panggonane ing swarga kang kebak kanikmatan lan katentreman. Kabeh kabegjan ing swarga iku sampurna, ora ana rasa susah, ora ana rasa kuciwa, lan ora ana apa-apa kang ngganggu rasa seneng mau. Para mukmin bisa ngaso kanthi tentrem ing swarga, papan kang paling apik lan paling kepenak, minangka ganjaran saka iman lan amal saleh kang wis ditindakake nalika ing donya.

Faedah kang bisa dijupuk:

1. Ayat iki menehi pangarep-arep gedhe marang saben wong mukmin, yen sabar lan taat marang Allah bakal entuk ganjaran swarga kang ora ana tandhingane.
2. Swarga iku papan kang paling becik lan paling kepenak, ora mung sawetara wektu, nanging langgeng salawase.
3. Iman lan amal saleh iku dalan kang paling cetha kanggo nggayuh kabegjan ing akhirat.
4. Ayat iki ngajak kita supaya ora mung mikir babagan donya, nanging uga nyiapake bekal kanggo akhirat.
5. Kabegjan sejati iku ora ana ing bandha donya, nanging ana ing ridhane Allah lan panggonan kang wis disiapake kanggo wong-wong kang taat marang Panjenengane.