Сураи Аль-Фуркан — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «يَعْبُدُونَ»: мепарастанд, ибодат мекунанд.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ба ғайр аз Аллоҳ, ҷуз аз Аллоҳ.

— «مَا لَا يَنفَعُهُمْ»: чизе, ки ба онҳо фоида намерасонад.

— «وَلَا يَضُرُّهُمْ»: ва зарар намерасонад.

— «ظَهِيرًا»: ёвар, мададгор, паштгир.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли мушриконе сухан мегӯяд, ки бо вуҷуди ҳамаи далелҳои равшани қудрати Аллоҳ ва неъматҳои Ӯ, боз ҳам ба ғайр аз Аллоҳ чизҳоеро мепарастанд, ки на фоидае ба онҳо мерасонанд, агар ибодаташон кунанд, ва на зараре, агар тарк кунанд. Ин бутҳо ва санамҳо на метавонанд ба касе нафъ расонанд ва на метавонанд зараре ворид кунанд. Онҳо мавҷудоти беҷону нотавон ҳастанд, ки ҳеҷ ихтиёре надоранд.

Сипас Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки кофир нисбат ба Парвардигори худ ёвари шайтон аст. Яъне, кофир бо ширку куфраш ба шайтон кӯмак мекунад ва ӯро дар нофармонии Аллоҳ паштгирӣ менамояд. Ин кофир аст, ки ба ҷои итоати Парвардигор, роҳи шайтонро пеш мегирад ва ба гуноҳу исён мадад мерасонад. Ӯ на танҳо худаш гумроҳ мешавад, балки ба дигарон низ дар гумроҳӣ ёрӣ мерасонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст, зеро танҳо Ӯст, ки фоида ва зарар мерасонад.

— Оят нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Аллоҳ амали беҳуда ва бефоида аст, чунки маъбудони дигар на метавонанд ба касе нафъ ё зарар расонанд.

— Оят моро аз пайравӣ аз шайтон ва роҳи куфру исён бозмедорад ва ба итоати Аллоҳ ташвиқ мекунад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон бояд андеша кунад ва бифаҳмад, ки ибодат танҳо барои Аллоҳи ягона бояд бошад, то аз зумраи кофирон ва ёварони шайтон набошад.

— Оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки куфр ва ширк на танҳо ба худи инсон зарар мерасонад, балки ба ҷомеа низ бадӣ меоварад, чунки кофир ба шайтон дар гумроҳии дигарон кӯмак мекунад.