Сураи Аль-Фуркан — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

• Зӯр: дурӯғ, ботил, ширк ва ҳар гуна гуфтору кирдори ноҳақ.
• Лағв: ҳар сухан ё амали бефоида, беҳуда, сабук ва ношоиста.
• Кироман: бо иззату эҳтиром, яъне худро баланд нигоҳ дошта, рӯйгардон шудан аз ношоистагӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони солеҳи Худоро баён мекунад. Онҳо касоне ҳастанд, ки ба дурӯғӣ гувоҳӣ намедиҳанд, дар маҷлисҳои ботил ва гуноҳ ҳозир намешаванд ва аз ширк ба Худо, ки бузургтарин дурӯғ аст, худро дур медоранд. Ҳамчунин, вақте ки ба гуфтор ё кирдори беҳуда ва ношоиста дучор мешаванд, бо онҳо омехта намешаванд, балки бо иззати нафс ва эҳтироми худ аз онҳо рӯй мегардонанд ва покдоманӣ мекунанд. Онҳо на танҳо худро аз бадӣ дур медоранд, балки барои дигарон низ онро намеписанданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки аз дурӯғ, ботил ва ҳар гуна гуноҳ дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки мӯъмин бояд иззати нафси худро ҳифз кунад ва худро ба ҳар гуна беҳудагӣ олуда насозад.
• Ҳамроҳӣ ва ҳузур дар маҷлисҳои гуноҳ метавонад ба дил зарар расонад, бинобар ин бояд аз онҳо парҳез кард.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки некӣ танҳо тарк кардани бадӣ нест, балки бояд ба дигарон низ некӣ ва покӣ хоҳем.
• Покии забон, чашм ва гӯш аз ҳар гуна ҳаром ва беҳудагӣ сабаби баланд шудани мартабаи инсон дар дунё ва охират мегардад.
• Ин сифатҳо моро ба сӯи муҳаббат ба Ислом ва Қуръон ҳидоят мекунанд, зеро Ислом даини покӣ, иззат ва эҳтироми инсон аст.