Сураи Аш-Шуара — Оят 125

1. Маънои калимаҳо:

— «رَسُولٌ»: паёмбар, фиристода.

— «أَمِينٌ»: боэътимод, амин — касе ки паёмро бе кам ва зиёд расонад.

1. Тафсири оят:

Ҳуд (алайҳис-салом) ба қавми худ мегӯяд: ман аз ҷониби Аллоҳ ба сӯи шумо фиристода шудаам, то шуморо ба роҳи рост ҳидоят кунам. Ман дар расонидани рисолати Аллоҳ боэътимодам — ҳеҷ чизро аз он кам намекунам ва ба он чизе низ илова наменамоям, балки онро тавре ки ба ман амр шудааст, ба шумо мерасонам. Пас, аз азоби Аллоҳ битарсед ва маро дар он чизе ки аз ҷониби Парвардигор овардаам, итоат кунед. Ман аз шумо барои даъвати худ ба яктопарастӣ ҳеҷ гуна музде талаб намекунам; музди ман танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон дар расонидани ваҳй ва рисолати Аллоҳ комилан боэътимод ва покдоман буданд.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша ба сӯи яктопарастӣ ва тарси Аллоҳ буд, на ба манфиати шахсӣ.

— Паёмбарон барои даъвати худ аз мардум музд талаб намекарданд; ин барои даъваткунандагони роҳи ҳақ дарси ибрат аст, ки кори худро барои ризои Аллоҳ анҷом диҳанд.

— Боэтимод будан дар расонидани амонat ва паём сифати бузурги ахлоқӣ аст, ки ҳар муъмин бояд аз он пайравӣ кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон итоат кунем ва аз он чизе ки онҳо аз ҷониби Аллоҳ овардаанд, пайравӣ намоем, то ба саодати дунё ва охират бирасем.