Сураи Аш-Шуара — Оят 126

1. Маънои калимаҳо:

• فَاتَّقُوا: Парҳезгорӣ кунед, аз азоби Худо битарсед ва худро нигаҳ доред.
• اللَّهَ: Номи Парвардигори ягона, ки сазовори ибодат аст.
• وَأَطِيعُونِ: Ва ба ман итоат кунед, яъне фармонҳои маро бипазиред.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз сухани паёмбари Худо Ҳуд (алайҳис-салом) аст, ки ба қавми худ гуфтааст. Ӯ онҳоро даъват мекунад, ки аз Худованди ягона битарсанд ва аз азобу ғазаби Ӯ худро нигаҳ доранд. Парҳезгорӣ ин аст, ки одам фармонҳои Худоро иҷро кунад ва аз корҳое, ки Ӯ манъ кардааст, дурӣ ҷӯяд. Ҳамчунин паёмбар аз қавми худ талаб мекунад, ки дар он чизе ки аз ҷониби Худо овардааст — яъне дар даъвати ба ягонагӣ ва ибодати Худо — ба ӯ итоат кунанд. Ӯ ҳеҷ подоше аз онҳо талаб намекунад; подоши ӯ танҳо бар зиммаи Парвардигори ҷаҳониён аст. Пас итоат ба паёмбар итоат ба Худост ва сабаби раҳоӣ аз азоб ва расидан ба раҳмат мебошад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро меомӯзад, ки парҳезгорӣ ва итоат ба паёмбарон калиди наҷот ва саодат аст.
• Худо тавассути паёмбарон роҳи рост ва равшанро нишон медиҳад, то инсон гумроҳ нашавад.
• Паёмбарон аз мардум подош намехоҳанд; онҳо танҳо барои ризои Худо даъват мекунанд, ки ин самимияти даъвати исломиро нишон медиҳад.
• Итоат ба паёмбар итоат ба Худост ва дар он хайру баракати бузург аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки тақво ва итоат сабаби наздикӣ ба Худо ва дохил шудан ба раҳмати Ӯ мегардад.