Сураи Аш-Шуара — Оят 124

1. Маънои калимаҳо:

• «إِذْ»: ҳангоме ки, вақте ки.
• «أَخُوهُمْ»: бародари онҳо — дар насаб ва хешутаборӣ, на дар дин.
• «هُودٌ»: номи паёмбари Худо Ҳуд (алайҳис-салом).
• «أَلَا»: оё не, барои огоҳ кардан ва таваҷҷуҳ ҷалб намудан.
• «تَتَّقُونَ»: аз Худо метарсед, парҳезгорӣ мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз замони даъвати паёмбар Ҳуд (алайҳис-салом) ба қавми худ хабар медиҳад. Ҳуд (алайҳис-салом) бародари насабии онҳо буд, яъне аз ҳамон қавм ва хешутабор баромада буд, на бегона. Ин раҳмат ва ҳикмат буд, то мардум ба ӯ наздик бошанд ва суханашро қабул кунанд. Ӯ онҳоро ба тавҳид ва парҳезгорӣ даъват карда, гуфт: «Оё аз азоби Худо наметарсед ва ба сӯи Ӯ рӯй намеоред?» Яъне: чаро шумо аз ширк ва ибодати бутҳо даст намекашед ва танҳо Худои ягонаро ибодат намекунед? Ӯ онҳоро ба тарси Худо ва тарки гумроҳӣ даъват намуд, то аз азоби дардноки Ӯ наҷот ёбанд. Ин оят идомаи даъвати паёмбаронро нишон медиҳад, ки ҳамеша мардумро аввал ба тақво ва парҳезгорӣ даъват мекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон аз ҳамон қавм ва халқ буданд, то мардум онҳоро бишносанд ва ба суханонашон бовар кунанд.
• Даъвати аввалини ҳар паёмбар ба тақво ва парҳезгорӣ буд, ки асоси некиҳост.
• Тақво сабаби наҷот аз азоб ва роҳи наздикӣ ба Худост.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша аз Худо битарсем, гуноҳро тарк кунем ва ба ибодати Ӯ ихлос дошта бошем.
• Қиссаҳои паёмбарон дар Қуръон барои панд ва ибрат омадаанд, то мо аз роҳи онҳо ҳидоят ёбем ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат пайдо кунем.