Сураи Аш-Шуара — Оят 178

1. Маънои калимаҳо:

• إِنِّي: ҳақиқатан ман.
• لَكُمْ: барои шумо.
• رَسُولٌ: паёмбар, фиристода.
• أَمِينٌ: боэътимод, амонатдор.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Шуайб (алайҳис-салом) ба қавми худ мегӯяд: Ҳақиқатан ман паёмбари Худо ба сӯи шумо ҳастам, ки барои ҳидояти шумо фиристода шудаам. Ман дар расонидани паёмҳои Худованд боэътимод ҳастам — на чизе аз он кам мекунам ва на чизе ба он меафзоям. Ҳар он чи Худо ба ман ваҳй кардааст, бе кам ва зиёд ба шумо мерасонам. Пас, аз азоби Худо битарсед ва маро дар он чи ба сӯи он шуморо даъват мекунам, итоат кунед, то роҳи рост ёбед.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон дар расонидани рисолати Худо комилан боэътимод ва амонатдор буданд.
• Даъвати паёмбарон ба сӯи Худо бо ростқавлӣ ва покӣ сурат мегирад, на барои манфиати шахсӣ.
• Инсон бояд ба паёмбарон ва рисолати онҳо бовар кунад ва аз онҳо итоат намояд.
• Эътимоднокӣ ва амонатдорӣ сифатҳои бузурги ахлоқӣ мебошанд, ки ҳар мусулмон бояд онҳоро дар худ парвариш кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки даъвати диниро бо нармӣ ва ростқавлӣ анҷом диҳем, то мардум ба сӯи Худо наздик шаванд.