Сураи Аш-Шуара — Оят 177

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِذْ»: ҳангоме, вақте.

— «شُعَيْب»: номи паёмбари Худо, ки ба сӯи мардуми Айка ва Мадян фиристода шуда буд.

— «أَلَا»: ҳарфи огоҳӣ ва таваҷҷуҳ, ба маънои «оё на...».

— «تَتَّقُونَ»: аз решаи «тақво» — парҳезгорӣ, худро аз азоби Худо нигоҳ доштан бо тарки ширк ва гуноҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз замони даъвати паёмбар Шуайб (алайҳис-салом) хабар медиҳад. Вай ба сӯи мардуми Айка — соҳибони боғҳои зич ва дарахтони серсоя — фиристода шуд. Онҳо паёмбари худро дурӯғгӯ шумурданд ва бо ин кор гӯё ҳамаи паёмҳои осмониро инкор карданд. Шуайб ба онҳо гуфт: «Оё аз азоби Худо наметарсед ва аз ширку гуноҳҳои худ даст намекашед?» Ӯ онҳоро ба тақво — парҳезгорӣ ва тарси Худо — даъват кард, то аз ҳалокат наҷот ёбанд. Ӯ худ паёмбари боэътимоди Худост ва он чи аз ваҳй ба ӯ расидааст, ҳифз мекунад. Аз онҳо дар ивази даъват ба имон ҳеҷ подоше намехоҳад; подоши ӯ танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст. Дар ин оят ҳамчунин ишора ҳаст, ки Шуайб аз рӯи насаб аз худи мардуми Айка набуд, балки аз аҳли Мадян буд ва баъд аз он ба сӯи мардуми Айка фиристода шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад ва ҳеҷ гоҳ бандагони худро бедаъват ва беҳуҷҷат намегузорад.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша бо меҳрубонӣ ва хайрхоҳӣ аст; онҳо аз мардум подоше намехоҳанд ва танҳо савоби Худоро меҷӯянд.

— Тақво ва парҳезгорӣ роҳи наҷот аз азоб ва сабаби расидан ба раҳмати Худост.

— Қуръон ҳикояти паёмбарони пешинро барои ибрат ва огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳо дур нашавем ва ба Худо имон оварем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи тавҳид ва поксозии дил аз ширк мекашад ва нишон медиҳад, ки ислом дайни раҳмат ва ҳидоят аст.