Сураи Аш-Шуара — Оят 179

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاتَّقُوا»: аз феъли «اتَّقَى» буда, маънои «парҳезгорӣ кардан», яъне аз азоби Худо битарсед ва худро нигаҳ доред.

— «اللَّهَ»: номи Худованди ягона, ки сазовори бандагӣ ва тақвост.

— «أَطِيعُونِ»: «ба ман итоат кунед», яъне фармонҳои маро бипазиред ва аз дастурҳоям пайравӣ намоед.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Шуайб (алайҳис-салом) қавми худро ба тақво ва итоат даъват мекунад. Ӯ мегӯяд: аз азоби Худованд битарсед ва аз ширку гуноҳҳо даст кашед, зеро ин корҳо шуморо ба ҳалокат мебаранд. Ҳамчунин маро дар он чизе ки аз ҷониби Худо овардаам, итоат кунед ва пайравии дастуроти ман намоед, то роҳи рост ёбед. Ин даъват ба тавҳид ва ибодати Худои ягона аст, ки сабаби наҷот ва саодати дунёву охират мебошад. Пайғамбар аз қавми худ барои ин даъват ҳеҷ подоше талаб намекунад; подоши ӯ танҳо бар зиммаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Тақво асоси наҷот аст; ҳар кас аз Худо битарсад ва аз гуноҳ парҳез кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

— Итоати пайғамбарон итоати Худост; пайравӣ аз дастуроти онҳо бахту саодати дунявӣ ва ухравиро таъмин мекунад.

— Даъвати пайғамбарон барои манфиати худи мардум аст, на барои фоидаи шахсии онҳо; онҳо подоши худро танҳо аз Худо мехоҳанд.

— Ин оят моро ба сӯи муҳаббат ба Худо ва пайравии суннати пайғамбар (с) ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом гарм месозад.