Сураи Аш-Шуара — Оят 3

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «بَاخِعٌ»: яъне ҳалоку нобудкунанда, қотили худ аз ғам ва андӯҳ.

— «نَفْسَكَ»: худатро, яъне ҷони худро.

— «أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ»: аз он сабаб ки онҳо мӯъмин намешаванд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту аз шиддати ҳирс ва талоши худ барои ҳидояти мардум гӯё ҷони худро аз ғам ва андӯҳ ҳалок мекунӣ, зеро онҳо ба ту имон наоварданд ва ба ҳидояти ту амал накарданд. Ин гуна худро ба ҳалокат наандоз. Вазифаи ту танҳо расонидани паём аст, ва он чи ба имон овардани онҳо вобаста аст, дар дасти Худост. Агар Худо мехост, ҳамаашон имон меоварданд. Пас, ту худро барои имон наовардани онҳо ба ғам ва андӯҳ маандоз, балки рисолати худро расон ва бар Худо таваккал кун.

1. Фоидаҳои омӯзанда ва рӯҳбахш:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с.а.с.) то чӣ андоза барои ҳидояти мардум ғамхор ва меҳрубон буд ва мехост, ки ҳамаи одамон роҳи ростро пайдо кунанд.

— Ҳидоят ва имон овардан танҳо ба дасти Худованд аст, на ба дасти банда. Вазифаи мо танҳо даъват ва расонидани паём аст.

— Ин оят ба мо таскин медиҳад, ки вақте касе ба даъвати мо ҷавоб надиҳад, мо набояд аз ғам худро нобуд кунем, зеро натиҷа дар дасти Худост.

— Ислом дини меҳрубонӣ ва ғамхорӣ барои ҳидояти одамон аст, на дини зӯроварӣ ва маҷбурӣ.

— Худованд бандагони худро дӯст медорад ва намехоҳад, ки онҳо худро барои чизҳое, ки дар ихтиёри онҳо нест, азоб диҳанд.

— Ин оят моро ба сабр, таваккал ба Худо ва идома додани кори некӯ ташвиқ мекунад, ҳатто агар натиҷа дер бошад ҳам.