Surja En-Neml — Ajet 16

Kuptimet e fjalëve:

• وَرِثَ (e trashëgoi): trashëgimia këtu nuk është trashëgimi i pasurisë materiale, por trashëgimi i profetësisë, diturisë dhe sundimit.
• مَنطِقَ الطَّيْرِ (të folurit e shpendëve): kuptimi i zërave dhe tingujve të shpendëve, pra të kuptuarit e asaj që ata shprehin.
• الْفَضْلُ الْمُبِين (mirësia e qartë): dhuntia dhe nderi i dukshëm që e dallon njeriun nga të tjerët.

Tefsiri i ajetit:

Sulejmani a.s. e trashëgoi babanë e tij Davudin a.s. në profetësi, dituri dhe sundim, jo në pasuri materiale, sepse profetët nuk lënë trashëgimi pasuri, por lënë diturinë dhe mesazhin hyjnor. Pastaj Sulejmani a.s., duke falënderuar Zotin dhe duke e shfaqur mirësinë e Tij, u tha njerëzve: "O njerëz! Neve na është mësuar të kuptojmë gjuhën e shpendëve dhe të dallojmë kuptimin e zërave të tyre, dhe na është dhënë nga çdo gjë që u jepet profetëve dhe sundimtarëve të drejtë, si në çështjet e kësaj bote ashtu edhe në ato të botës tjetër." Në fund ai thotë: "Kjo dhunti që na ka dhënë Allahu është vërtet mirësi e qartë dhe nder i madh që na dallon nga të tjerët."

Përfitimet nga ajeti:

1. Nxjerrim mësimin se dituria dhe profetësia janë trashëgimia më e vlefshme që ua lënë të dërguarit pasardhësve të tyre, dhe kjo është më e rëndësishme se pasuria materiale.
2. Sulejmani a.s. na mëson se si të flasim për dhuntitë e Allahut me falënderim dhe përulësi, duke i njohur ato si mirësi nga Allahu, e jo si arritje personale.
3. Ajeti tregon se Allahu i jep njeriut nga mirësitë e Tij sipas urtësisë së Tij, dhe se çdo dhunti duhet ta përdorim në rrugën e Tij dhe për të mirën e njerëzimit.
4. Të kuptuarit e gjuhës së shpendëve është një mrekulli që tregon fuqinë e Allahut dhe se Ai i jep robërve të Tij të zgjedhur çfarë të dojë, gjë që e rrit besimin tonë në madhështinë e Krijuesit.