Surja En-Neml — Ajet 15

Kuptimet e fjalëve:

• "آتَيْنَا": Ne i dhuruam, i pajisëm.
• "عِلْمًا": Dije të madhe, e cila përfshinte njohurinë e gjykimit mes njerëzve, të folurit e shpendëve dhe kafshëve, si dhe lavdërimin e maleve (tesbihun).
• "فَضَّلَنَا": Na dalloi, na ngriti në një shkallë të lartë nderi.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon mirësinë e Tij ndaj dy pejgamberëve të Tij të mëdhenj, Davudit dhe birit të tij Sulejmanit, duke u dhënë atyre dije të gjerë e të veçantë. Kjo dije përfshinte kuptimin e gjykimit të drejtë midis njerëzve, njohurinë e gjuhës së shpendëve dhe kafshëve, si dhe nënshtrimin e maleve dhe shpendëve që lavdëronin Allahun bashkë me ta. Ata nuk u mbajtën mendjemëdhenj për këtë dhunti, por, duke qenë falënderues ndaj Zotit të tyre, thanë: "Falënderimi i takon vetëm Allahut, i Cili na dalloi me këtë dije dhe me pejgamberllëk mbi shumë nga robërit e Tij besimtarë." Me këtë thënie, ata shprehën përulësinë dhe e pranuan se çdo e mirë vjen vetëm nga Allahu, duke e lidhur dhuntinë me falënderimin dhe jo me krenarinë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lartësia e dijes: Ky ajet tregon se dija është një dhuratë e madhe nga Allahu, dhe se ata që e kanë atë, ngrihen në shkallë të larta nderi tek Ai, siç u ngritën Davudi dhe Sulejmani.
2. Falënderimi për dhuntitë: Besimtari i vërtetë, kur i jepet ndonjë e mirë, e pranon se ajo është nga Allahu dhe e falënderon Atë, duke mos u mbajtur mendjemadh për atë që ka.
3. Përulësia e pejgamberëve: Edhe pejgamberët, që janë njerëzit më të dashur tek Allahu, e shprehën veten si robër falënderues dhe jo si zotërues krenarë, duke na mësuar neve përulësinë.
4. Nxitje për të kërkuar dije: Ajeti i nxit besimtarët që të përpiqen për dije të dobishme, sepse ajo është shkak për ngritje në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Njohja e mirësisë së Allahut: Kur njeriu sheh se Allahu i ka dhënë diçka që nuk ia ka dhënë shumë të tjerëve, ai duhet ta pranojë këtë si një nder dhe ta shfrytëzojë atë në rrugën e Tij, duke e falënderuar për këtë.