Сураи Ан-Намль Оят 19 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Сулаймон аз сухани ӯ лабханд заду гуфт: «Эй Парвардигори ман,…

Ан-Намль · 19/93

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Намль

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ ۝١٩

🔤 Transliteration

Fatabassama daahikam min qawlihaa wa qaala Rabbi awzi`nee an ashkura ni`mata kal lateee an`amta `alaiya wa `alaa waalidaiya wa an a`mala saalihan tardaahu wa adkhilnee birahmatika fee `ibaadikas saaliheen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Сулаймон аз сухани ӯ лабханд заду гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро тавфиқ деҳ то шукри неъмати туро, ки бар ман ва падару модари ман арзонӣ доштаӣ, ба ҷой оварам ва корҳои шоистае кунам, ки ту хушнуд шавӣ ва маро ба раҳмати худ дар шумори бандагони шоистаат даровар!»

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

فَتَبَسَّمَ: табассум кард, яъне аввалин дараҷаи хандидан, ки овоз надорад.
ضَاحِكًا: хандониста, ки ин ҳолат аз табассум болотар аст.
أَوْزِعْنِي: маро илҳом кун, маро тавфиқ деҳ, ба ман кӯмак кун.
نِعْمَتَكَ: неъмати Ту, яъне додҳо ва атоҳои Ту.
أَدْخِلْنِي: маро дохил кун.
بِرَحْمَتِكَ: бо раҳмати Худ.
فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ: дар зумраи бандагони солеҳи Худ.

Тафсири оят:

Ҳангоме ки Сулаймон (алайҳис-салом) суханони он мӯрчаро шунид, ки ҳамдигаронро аз лашкари ӯ огоҳ мекард, табассум кард ва хандид. Ин ханда аз аҷиб будани фаҳму ҳушёрии он мӯрча ва аз ғамхорӣ ва эҳтиёти он буд. Сулаймон аз ин ҳолат ба ҳайрат афтод, ки ин ҷонвари хурд чӣ гуна метавонад чунин фаҳму тадбир дошта бошад.

Сипас Сулаймон ба Худои Таоло дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман! Маро илҳом кун ва тавфиқ деҳ, то неъматҳои Туро, ки бар ман ва бар падару модарам ато кардаӣ, шукргузорӣ намоям. Ва ба ман кӯмак кун, то амали солеҳе анҷом диҳам, ки Ту аз он розӣ шавӣ. Ва маро бо раҳмати Худ дар зумраи бандагони солеҳи Худ дохил кун.»

Дар ин дуо Сулаймон се чизро талаб кард: аввал, шукри неъматҳои Худо, ки ба ӯ ва волидонаш дода шудааст; дуюм, анҷом додани амали солеҳе, ки Худованд аз он розӣ мешавад; сеюм, дохил шудан дар зумраи бандагони солеҳ бо раҳмати Худо, на бо амали худ. Ин нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ ба раҳмати Худо ниёз доранд ва бо амали худ танҳо наметавонанд ба ҷаннат дохил шаванд.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

Ин оят нишон медиҳад, ки Сулаймон (алайҳис-салом) бо вуҷуди подшоҳи бузург будан, фурӯтанӣ ва шукргузорӣ кард ва неъматҳои Худоро эътироф намуд.
Шукри неъматҳо, хусусан неъматҳое, ки ба волидон дода шудаанд, аз одоби бандагони солеҳ аст.
Дуо ва илтиҷо ба Худо барои тавфиқи амали солеҳ ва шукргузорӣ аз сифатҳои бандагони солеҳ мебошад.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худо дуо кунем ва аз Ӯ тавфиқи амали нек ва шукргузорӣ бихоҳем.
Ҳатто паёмбарон ба раҳмати Худо ниёз доранд, пас мо низ бояд ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз Ӯ бихоҳем, ки моро дар зумраи бандагони солеҳ қарор диҳад.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷонварон ва махлуқоти хурд низ бо назари эҳтиром ва ғамхорӣ нигоҳ кунем, зеро онҳо низ махлуқоти Худо ҳастанд ва фаҳму ҳушёрии худро доранд.

📜 Оят 17-21 — Сураи Ан-Намль

17وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ

Сипоҳиёни Сулаймон аз ҷинну одами ва парранда гирд омаданд ва онҳо ба саф мерафтанд.

18حَتَّىٰ إِذَا أَتَوْا عَلَىٰ وَادِ النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

То ба водии мӯрчагон расиданд. Мӯрчае гуфт: «Эй мӯрчагон, ба лонаҳои худ дароед, то Сулаймону лашкариёнаш шуморо бехабар помол накунанд».

19فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ

20وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبِينَ

Дар миёни мурғон ҷустуҷӯ кард ва гуфт: «Чаро ҳудҳудро намебинам. Оё аз ғоибшудагон аст?

21لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا شَدِيدًا أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَيَأْتِيَنِّي بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ

Ба сахттарин тарзе азобаш мекунам ё сарашро мебурам, агар барои ман далеле равшан наорад».

← Оят 18 📖 Ан-Намль Оят 20 →

Ан-НамльФеҳристи Қуръон

93Оят

MeccanRevelation

19Оят

Тарҷума — Ан-Намль 19

Сураи Ан-Намль Оят 19 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Сулаймон аз сухани ӯ лабханд заду гуфт: «Эй Парвардигори ман,…

Сураи Оят 19/93 — Сураи Ан-Намль النمل (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Намль Гӯш кун, Сураи Ан-Намль Тарҷума, Сураи Ан-Намль mp3, Сураи Ан-Намль pdf. Оят 17–21. Ба Тоҷикӣ: Русский.