Сураи Аль-Касас — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• فَخَرَجَ: пас берун рафт.
• خَائِفًا: дар ҳолате ки метарсид.
• يَتَرَقَّبُ: интизорӣ мекашид ва ҳушёр буд, ки оё ба ӯ дастрасӣ меёбанд ё не.
• رَبِّ: эй Парвардигори ман.
• نَجِّنِي: маро наҷот деҳ.
• الْقَوْمِ الظَّالِمِين: қавми ситамгар, яъне кофироне, ки ба худ ва дигарон зулм мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки марди некхоҳ Мӯсоро (алайҳис-салом) аз нақшаи қатл огоҳ кард, ӯ шаҳрро тарк гуфт, дар ҳоле ки аз фитна ва осеби фиръавниён метарсид ва дар роҳ ҳушёр буд, ки мабодо касе ӯро пайгирӣ кунад ё ба ӯ зараре расонад. Дар ин ҳолат ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро аз дасти ин қавми ситамгар наҷот деҳ, то ба ман дастрасӣ наёбанд ва бадӣ нарасонанд». Ин оят нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо вуҷуди тадбир ва берун рафтан, дилаш ба Худо баста буд ва наҷотро танҳо аз Ӯ меҷуст. Ҳамчунин пас аз хабар ёфтани фиръавн аз фирор, ӯ одамонеро ба пайгирии Мӯсо фиристод, аммо Худо бандаи худро ҳифз кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто лаҳзаҳои душвори зиндагии паёмбаронро бо ростӣ нақл мекунад, то мӯъминон аз онҳо сабр ва таваккул омӯзанд.
• Дуо ва илтиҷо ба Худо дар вақти тарсу хатар воситаи муҳими наҷот аст; Худо бандагони худро танҳо намегузорад.
• Ислом дини адолат аст; зулм ва ситамгарӣ сабаби ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худост.
• Ҳар мӯъмин метавонад аз ин оят тасаллӣ ёбад, ки агар дар танҳоӣ ва тарс бошад ҳам, бо дуои самимӣ ва таваккул ба Худо роҳи наҷот вуҷуд дорад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо ахбор, балки дарси зиндагӣ, умед ва робитаи зинда бо Парвардигорро ба мо меомӯзад.