Сураи Аль-Касас — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• تَوَجَّهَ: рӯй овард, қасд кард, ба сӯйи чизе равона шуд.
• تِلْقَاءَ: ба тарафи, ба самти, рӯ ба рӯи.
• مَدْيَنَ: номи шаҳрест, ки дар он ҳазрати Шуайб (алайҳис-салом) зиндагӣ мекард.
• عَسَىٰ: умедворӣ ва орзуро ифода мекунад, яъне «шояд», «умед аст».
• سَوَاءَ السَّبِيلِ: роҳи рост, роҳи миёна ва дуруст.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Мӯсо (алайҳис-салом) аз Миср берун шуд ва аз ҳукмронии Фиръавн наҷот ёфт, ба сӯйи шаҳри Мадян рӯй овард. Вай роҳи он ҷойро намедонист ва дар биёбон саргардон буд. Дар ин ҳолат ба Парвардигори худ таваккул карда, гуфт: «Умед аст, ки Парвардигорам маро ба роҳи рост ва дуруст ҳидоят кунад», яъне ба беҳтарин ва наздиктарин роҳе, ки маро ба Мадян мерасонад, роҳнамоӣ кунад, то гумроҳ нашавам.

Ин оят нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) дар ҳолати душворӣ ва ношиносӣ ба Худованд паноҳ бурд ва аз Ӯ ёрӣ ва ҳидоят хоста. Вай на танҳо ба қувваи худ ё одами дигар такя накард, балки дили худро ба Парвардигор баст ва умеди нек ба Ӯ дошт. Худованд низ дуои ӯро қабул кард ва роҳи дурустро нишон дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳар кор ва ҳар ҳолат, махсусан дар сафар ва ношиносӣ, ба Худованд таваккул кунем ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳем.
• Нишон медиҳад, ки умедворӣ ба раҳмати Худованд ва дуои нек аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ҳангоми гумроҳӣ ва надонистани роҳи дуруст, аз Худо ёрӣ пурсем, зеро Ӯ ҳидояткунандаи рост аст.
• Ин оят ҳамчунин исбот мекунад, ки Худованд бандагони худро дар ҳолатҳои сахт танҳо намегузорад ва ба дуои ихлосмандона посух медиҳад.
• Ва моро водор мекунад, ки ба роҳи рост ва миёна пайравӣ кунем, зеро «сavоъус-сабил» роҳи дуруст ва беҳтарин роҳ аст.