سورت قصص — آیت 30

د معنا کلماتو تشریح:

• شاطئ: د درې غاړه، کناره.
• الأيمن: هغه اړخ چې د موسى عليه السلام په ښي خوا کې و.
• البقعة: د ځمکې یوه ټوټه، سيمه.
• المباركة: هغه ځای چې برکت ورکړل شوی وي، د الله تعالی لخوا په ځانګړي فضل سره ممتاز شوی وي.

د آيت تفسير:

کله چې موسى عليه السلام هغې اور ته ورسېد چې له لرې يې ليدلی و، نو الله تعالی له هغه ځايه ورته اواز وکړ چې د درې په ښي اړخ کې و، په هغه مبارکه سيمه کې چې الله تعالی په کې له خپل پيغمبر سره خبرې وکړې. دا اواز د يوې ونې له لوري راغی، چې الله تعالی په کې خپل کلام ځای کړی و. په دې اواز کې الله تعالی موسى عليه السلام ته وفرمايل: "ای موسى! بېشکه زه الله يم، د ټولو عالمونو رب او پالونکی يم."

دا هغه مهال و چې موسى عليه السلام د خپل سفر پر مهال له خپلې کورنۍ سره د شپې په تياره کې روان و، او له لرې يې اور ولید، نو خپلې کورنۍ ته يې وويل چې دلته پاتې شئ، زه اور ته ځم، کېدای شي چې هلته څه خبر يا اور بل شې راوړم. خو کله چې هلته ورسېد، نو د الله تعالی له خوا ورته دا ستر خطاب وشو، چې د هغه د پېغمبرۍ د پيل نښه وه.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی له خپلو پېغمبرانو سره په هر حالت کې مرسته کوي، او هغوی ته د اړتيا پر مهال لارښوونه کوي.
2. د الله تعالی کلام يو ستر فضل او نعمت دی، چې يواځې خپلو منتخبو بندګانو ته يې ورکوي.
3. مبارک ځايونه او وختونه د الله تعالی له لوري ځانګړي فضل لري، چې په کې دعا او عبادت ډېر ارزښت لري.
4. موسى عليه السلام ته د پېغمبرۍ ورکول دا ثابتوي چې الله تعالی خپل دين ته هر هغه څوک غوره کوي چې د هغه په لاره کې اخلاص ولري، که څه هم هغه مخکې له دې مشهور نه وي.
5. د الله تعالی د "رب العالمين" په توګه پېژندل د مومن لپاره د تسليت او ډاډ سرچينه ده، ځکه چې هغه د ټولو مخلوقاتو پالونکی او مدبر دی.