Сураи Аль-Анкабут — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَتَنَّا: озмудем, имтиҳон кардем.
• لَيَعْلَمَنَّ: ҳатман ошкор мекунад ва нишон медиҳад.
• صَدَقُوا: рост гуфтанд, дар имон содиқ буданд.
• الْكَاذِبِينَ: дурӯғгӯён, касоне ки дар имонашон ростқавл набуданд.

1. Тафсири оят:

Худованд мефармояд, ки мо умматҳои пеш аз инро низ озмудаем ва имтиҳон кардаем. Ба онҳо паёмбарон фиристодем ва онҳоро бо сахтиҳо ва душвориҳо санҷидем, то равшан шавад, ки кӣ дар имонаш ростқавл аст ва кӣ дурӯғгӯй. Ин озмоиш барои он аст, ки Худованд содиқонро аз дурӯғгӯён ҷудо кунад ва ба ҳама ошкор гардонад, ки кӣ дар имонаш устувор мондааст ва кӣ аз он рӯй гардондааст. Пас, ин суннати Худованд аст, ки ҳар умматро озмудааст ва ин умматро низ озмуда, содиқонро аз дурӯғгӯён ҷудо хоҳад кард.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки озмоиш ва имтиҳон қисми ҳаёти инсон аст ва ҳар кас бояд сабр кунад.
• Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.
• Имон танҳо бо гуфтор нест, балки бо амал ва ростқавлӣ собит мешавад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар озмоишҳо сабр кунем, Худованд моро аз содиқон мешуморад.
• Ҳамаи мусулмонон бояд дар имонашон ростқавл бошанд ва аз дурӯғгӯӣ дурӣ ҷӯянд, то дар рӯзи қиёмат аз раҳмати Худованд баҳраманд гарданд.