Сураи Аль-Анкабут — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• حَسِبَ: гумон кард, пиндошт.
• يَسْبِقُونَا: аз мо пеш мегузаранд, аз дасти мо мегурезанд ва наҷот меёбанд.
• سَاءَ: бад аст, бадтарин аст.
• يَحْكُمُونَ: ҳукм мекунанд, доварӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Оё онҳое, ки корҳои бад ва гуноҳҳоро анҷом медиҳанд — аз ширк ва дигар гуноҳҳо — гумон кардаанд, ки метавонанд аз дасти Мо бигрезанд ва аз азоби Мо наҷот ёбанд? Ин гумон ва доварии онҳо бадтарин аст. Онҳо наметавонанд Худоро оҷиз кунанд ва наметавонанд аз азоби Ӯ бигрезанд, агар дар ҳолати куфр бимиранд. Ҳақиқатан, онҳо на аз қудрати Худо берун мераванд ва на аз ҷазои Ӯ наҷот меёбанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсонҳо ҳушдор медиҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад аз адлу қудрати Худо бигрезад ва ҳар амале, ки анҷом медиҳад, ҷазои худро хоҳад дошт.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон аз гуноҳу маъсият даст кашад ва ба сӯи тавбаву итоат баргардад, зеро Худо ғофил нест ва ҳама чизро медонад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст ва ҳеҷ кор аз доираи илму қудрати Ӯ берун нест.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки агар онҳо дар роҳи рост қарор гиранд, аз раҳмати Худо навмед нашаванд ва ба адлу раҳмати Ӯ бовар дошта бошанд.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар амале, ки дар ин ҷаҳон анҷом медиҳад, дар охират ҷазо ё подоши худро хоҳад дид.