سورت آل عمران — آیت 114

د کلمو معناګانې:

• المعروف: هغه څه چې عقل او شرع يې ښه ګڼي، لکه ايمان، نېکۍ، صدقه، او داسې نور.
• المنكر: هغه څه چې عقل او شرع يې بد ګڼي، لکه درواغ، ظلم، غلا، او داسې نور.
• يسارعون: بيړه کوي او مخکې ځي، يعنې له کوم ځنډ پرته يې ترسره کوي.
• الصالحين: هغه کسان چې نيتونه او عملونه يې ښه او سم وي.

تفسير:

دا آيت د هغو اهل کتابو (يهودو او نصارا) د ځينو ښو کسانو په اړه نازل شوی چې ايمان يې راوړی او د نبي کريم ﷺ تصديق يې کړی. دوی په الله تعالی او د قيامت په ورځ بشپړ او ټينګ ايمان لري، نه د منافقانو په شان چې ظاهري ايمان ولري او باطن يې خالي وي. دوی خلکو ته د نېکۍ او ښو کارونو امر کوي، لکه لمونځ، روژه، زکات، صدقه، نيکي، او داسې نور. او له بدو او ناروا کارونو منع کوي، لکه درواغ، غيبت، ظلم، رشوت، او داسې نور. دوی په نېکيو کې بيړه کوي او کله چې د ښه کار بلنه ورکړل شي، سمدستي يې مني او ترسره کوي. دوی د خيراتو موسمونه غنيمت ګڼي او له هغو څخه ګټه اخلي. دا کسان د الله تعالی په نزد له صالحو بنده ګانو څخه دي، يعنې د هغوی نيتونه او عملونه سم او پاک دي.

فايدې:

• دا آيت ښيي چې ايمان يوازې په زړه پورې نه دی، بلکې په عمل کې هم ښکاره کېږي؛ څوک چې رښتينی ايمان لري، هغه به په نېکيو کې بيړه کوي او له بديو به ځان ساتي.
• امر بالمعروف او نهي عن المنکر د مؤمن له مهمو صفاتو څخه دی، او دا کار د امت د اصلاح سبب ګرځي.
• په نېکيو کې بيړه کول او له ځنډ پرته يې ترسره کول د الله تعالی د رضا سبب دی، ځکه چې مرګ ناڅاپه راځي او فرصت له لاسه ورکول کېدای شي.
• دا آيت د دې لارښوونه کوي چې هر څوک چې دا صفات ولري، که هغه له کوم قوم يا ملت څخه وي، د الله په نزد له صالحانو څخه شمېرل کېږي، او دا د اسلام د رحمت او پراخوالي ښکارندويي کوي.