Сураи Аль Имран Оят 144 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Шубҳае нест, ки Муҳаммад паёмбарест, ки пеш аз ӯ паёмбароне…

Аль Имран · 144/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ ۝١٤٤

🔤 Transliteration

Wa maa Muhammadun illaa Rasoolun qad khalat min qablihir Rusul; afa`im maata aw qutilan qalabtum `alaaa a`qaabikum; wa mai yanqalib `alaa aqibihi falai yadurral laaha shai`aa; wa sayajzil laahush shaakireen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Шубҳае нест, ки Муҳаммад паёмбарест, ки пеш аз ӯ паёмбароне дигар будаанд. Оё агар бимирад ё кушта шавад, шумо ба дини пешини худ бозмегардед? Ҳар кас, ки бозгардад, ҳеҷ зиёне ба Худо нахоҳад расонид. Худо шукргузоронро подош (мукофот) хоҳад дод.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

خَلَتْ: гузаштанд, пеш аз ӯ буданд.
انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ: ба ақиб баргаштед, аз дин рӯ гардондед.
يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ: касе ки аз дин баргардад ва аз роҳи рост ба қафо равад.
الشَّاكِرِينَ: шукргузорон, яъне онҳое ки неъмати имон ва исломро қадр мекунанд ва дар он собитқадам мемонанд.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба муъминон мефармояд, ки Муҳаммад (с) танҳо паёмбари Худост, на худо ва на фармонравои абадӣ. Пеш аз ӯ низ паёмбарони зиёде омадаанд ва ҳамаашон ба ҳақиқати марг расидаанд. Пас агар ӯ низ вафот кунад ё кушта шавад, оё шумо аз дини худ бармегардед ва даст аз ҷиҳод мекашед? Ин сухан ба он хотир гуфта шудааст, ки баъзе мунофиқон паҳн мекарданд, ки Муҳаммад кушта шудааст, то муъминонро суст кунанд. Худованд мефармояд, ки паёмбар низ башар аст ва рӯзе аз дунё меравад, аммо дини Худо боқӣ аст ва шумо бояд бар он собитқадам бошед.

Сипас мефармояд: Ҳар кас аз дини ислом рӯ гардонад ва ба қафо баргардад, ҳаргиз ба Худо зараре намерасонад, зеро Худо аз ҳама чиз бениёз ва тавонгар аст. Зарари ин амал танҳо ба худи инсон бармегардад, ки дунё ва охирати худро аз даст медиҳад. Аммо онҳое ки шукргузоранд ва неъмати имонро пос медоранд, дар роҳи Худо устувор мемонанд ва ҷиҳод мекунанд, Худованд ба онҳо подоши некӯ хоҳад дод.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят ба мо меомӯзад, ки паёмбар (с) низ инсон аст ва рӯзе аз дунё меравад, аммо дини ислом дини Худост ва ҳаргиз аз байн намеравад.
Моро ташвиқ мекунад, ки дар дин собитқадам бошем ва бо марги шахсҳо ё пешомадҳои сахт аз роҳи ҳақ барнагардем.
Нишон медиҳад, ки саркашӣ ва рӯ гардондан аз дин танҳо ба худи инсон зарар мерасонад, на ба Худованд.
Моро ба шукргузорӣ ба неъмати бузурги ислом даъват мекунад, зеро шукр сабаби подоши некӯ ва собитқадамӣ дар дин аст.
Ин оят дили муъминро ором мекунад, ки ҳатто агар пешвоёни динӣ аз дунё раванд, Худо дини худро нигоҳ медорад ва подоши шукргузоронро медиҳад.

📜 Оят 142-146 — Сураи Аль Имран

142أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ

Оё гумон доред, ки ба биҳишт хоҳед рафт ва ҳол он ки ҳанӯз Худо маълум накардааст, ки аз миёни шумо чӣ касоне ҷиҳод мекунанд ва чӣ касоне сабр мекунанд?

143وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ

Пеш аз он ки маргатон фаро расад, орзуи марг макардед, инак маргро дидед ва дар он менигаред!

144وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ

145وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ

Ҳеч кас бе фармони Худо намемирад. Муддат навишта шудааст. Ҳар кас хоҳони савоби инҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва ҳар кас хоҳони савоби онҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва шокиронро подош хоҳем дод!

146وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ

Чӣ басо паёмбароне, ки худодӯстони бисер ҳамроҳи онон ба ҷанг рафтанд ва дар роҳи Худо, ҳарчӣ ба онҳо расид, сустӣ накарданд ва нотавон нашуданд ва сар фуруд наёварданд ва Худо сабркунандагонро дӯст дорад.

← Оят 143 📖 Аль Имран Оят 145 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

144Оят

Тарҷума — Аль Имран 144

Сураи Аль Имран Оят 144 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Шубҳае нест, ки Муҳаммад паёмбарест, ки пеш аз ӯ паёмбароне…

Сураи Оят 144/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 142–146. Ба Тоҷикӣ: Русский.