Сураи Аль Имран — Оят 143

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَمَنَّوْنَ»: орзу мекардед, хоҳиш мекардед.

— «الْمَوْتَ»: марг; дар ин ҷо мақсад шаҳодат дар роҳи Худост.

— «تَلْقَوْهُ»: ба он рӯ ба рӯ шавед, ба он дучор шавед.

— «رَأَيْتُمُوهُ»: онро дидед.

— «تَنظُرُونَ»: бо чашми худ нигоҳ мекардед, яъне бевосита мушоҳида кардед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба мӯъминон муроҷиат карда мефармояд: шумо пеш аз он ки ба марг рӯ ба рӯ шавед, орзуи шаҳодат ва ҷиҳод дар роҳи Худоро мекардед, зеро шумо фазлу мартабаи шаҳидонро дар ғазои Бадр дида будед ва мехостед, ки мисли онҳо ба ин саодат бирасед. Пас ҳангоми ғазои Уҳуд он чиро, ки орзу мекардед, ба чашми худ дидед — майдони ҷанг, хатару сахтӣ ва имкони шаҳодат дар назди шумо ҳозир шуд. Акнун вақти он аст, ки сабру устуворӣ варзида, ба ваъдаи худ вафо кунед ва дар роҳи Худо бо қаҳрамонӣ биистед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мӯъминон меомӯзад, ки суханони нек ва орзуҳои баланд бояд бо амали нек ва сабри амалӣ ҳамроҳ бошанд; танҳо орзу кардан кофӣ нест.

— Вафо ба аҳду паймон ва устуворӣ дар лаҳзаҳои сахтӣ аз сифатҳои муҳими мӯъмин аст.

— Ҷиҳод ва шаҳодат дар роҳи Худо мартабаи бузург дорад ва ин оят ба он тарғиб мекунад.

— Худованд бандагони худро тарбия мекунад ва онҳоро ба воситаи озмоишҳо ба камол мерасонад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар орзуе масъулият ва санҷишеро дар пай дорад ва бояд барои он омода бошем.

— Сабр ва истиқомат дар роҳи ҳақ сабаби баланд шудани мартабаи инсон дар дунё ва охират мегардад.