Сураи Аль Имран Оят 145 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳеч кас бе фармони Худо намемирад. Муддат навишта шудааст. Ҳар…

Аль Имран · 145/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ ۝١٤٥

🔤 Transliteration

Wa maa kaana linafsin an tamoota illaa bi iznillaahi kitaabam mu`ajjalaa; wa mai yurid sawaabad dunyaa nu`tihee minhaa wa mai yurid sawaabal Aakhirati nu`tihee minhaa; wa sanajzish shaakireen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ҳеч кас бе фармони Худо намемирад. Муддат навишта шудааст. Ҳар кас хоҳони савоби инҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва ҳар кас хоҳони савоби онҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва шокиронро подош хоҳем дод!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

«أَجَل» — мӯҳлат, вақти муайяншудаи марг.
«إِذْن» — иҷозат, хоҳиш ва қазои Худованд.
«ثَوَاب» — подош, савоб, мукофот.
«شَاكِرِين» — шукргузорон, сипосгузорон.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳеҷ кас наметавонад пеш аз расидани вақти муқарраршуда бимирад; марг танҳо бо иҷозат ва қазои Худо ба амал меояд. Ҳаёти ҳар шахс мӯҳлати муайян дорад, ки дар китоби Худо сабт шудааст ва на як лаҳза пеш ва на як лаҳза дертар воқеъ мешавад. Пас, фирор аз майдони ҷанг ё тарс аз марг наметавонад умри касеро дароз кунад ва на метавонад онро кӯтоҳ созад.

Сипас Худо мефармояд: ҳар кас бо амали худ танҳо подоши дунёро бихоҳад, аз он ба ӯ дода мешавад, аммо дар охират баҳрае надорад; ва ҳар кас подоши охиратро бихоҳад, аз он ба ӯ ато мегардад. Ин оят дар бораи онҳое фуруд омадааст, ки дар ҷанги Уҳуд мавқеи худро тарк карданд ва талаби ғанимат намуданд; дар муқобил, онҳое ки бо амири худ собит монданд ва то шоҳид шудан истодагарӣ карданд, подоши охиратро хостанд. Дар охир Худо ваъда медиҳад, ки шукргузоронро подоши некӯ хоҳад дод — яъне касонеро, ки бо тоат ва итоат сипоси неъматҳои Ӯро ба ҷо меоранд.

Фоидаҳои ин оят:

Марг ба дасти Худост ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад ё онро ба таъхир андозад; ин боиси оромиши дил ва эътимод ба қазои Худо мегардад.
Инсон бояд ҳадафи асосии худро охират қарор диҳад, на танҳо манфиатҳои зудгузари дунё.
Худованд подоши ҳар касро мувофиқи нияту амали ӯ медиҳад; ҳар кӣ охиратро бихоҳад, ба ӯ савоби бузург ато мешавад.
Шукргузорӣ ва итоат сабаби сазовор шудан ба подоши Худованд аст, ва Ӯ шукргузоронро дӯст медорад ва подош медиҳад.
Ин оят мӯъминонро ба сабр, собитқадамӣ ва умедворӣ ба раҳмати Худо ташвиқ мекунад.

📜 Оят 143-147 — Сураи Аль Имран

143وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ

Пеш аз он ки маргатон фаро расад, орзуи марг макардед, инак маргро дидед ва дар он менигаред!

144وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ

Шубҳае нест, ки Муҳаммад паёмбарест, ки пеш аз ӯ паёмбароне дигар будаанд. Оё агар бимирад ё кушта шавад, шумо ба дини пешини худ бозмегардед? Ҳар кас, ки бозгардад, ҳеҷ зиёне ба Худо нахоҳад расонид. Худо шукргузоронро подош (мукофот) хоҳад дод.

145وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ

146وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ

Чӣ басо паёмбароне, ки худодӯстони бисер ҳамроҳи онон ба ҷанг рафтанд ва дар роҳи Худо, ҳарчӣ ба онҳо расид, сустӣ накарданд ва нотавон нашуданд ва сар фуруд наёварданд ва Худо сабркунандагонро дӯст дорад.

147وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ

Суханашон ҷуз ин набуд, ки мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, гуноҳони моро ва зиёдаравиҳои моро дар корҳо биёмурз ва моро собитқадам гардон ва дар баробари кофирон ёрӣ кун».

← Оят 144 📖 Аль Имран Оят 146 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

145Оят

Тарҷума — Аль Имран 145

Сураи Аль Имран Оят 145 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳеч кас бе фармони Худо намемирад. Муддат навишта шудааст. Ҳар…

Сураи Оят 145/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 143–147. Ба Тоҷикӣ: Русский.