Сураи Аль Имран — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصَّابِرِينَ — сабркунандагон; сабр дар иҷрои тоъатҳо, тарки гуноҳҳо ва бар таҳаммули мусибатҳо.
• الصَّادِقِينَ — ростқавлон; ростӣ дар гуфтор ва кирдор, дар пинҳон ва ошкор.
• الْقَانِتِينَ — итоаткунандагон; фурӯтанон ва итоатгарони комил ба Аллоҳ.
• الْمُنفِقِينَ — инфоқкунандагон; касоне, ки молҳои худро дар роҳи Аллоҳ сарф мекунанд.
• الْمُسْتَغْفِرِينَ — омурзишхоҳон; касоне, ки аз Аллоҳ мағфират мепурсанд.
• بِالْأَسْحَارِ — дар саҳарҳо; «саҳар» ҷамъи «саҳар» буда, вақти сеяки охири шаб то дамидани субҳро дар бар мегирад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят сифатҳои бандагони некӯкор ва парҳезгорро баён мекунад, то мӯъминон онҳоро дар худ парвариш кунанд. Ин бандагон касоне ҳастанд, ки дар иҷрои фармонҳои Аллоҳ ва тарки гуноҳҳо сабр мекунанд ва бар мусибату сахтиҳое, ки ба онҳо мерасад, шикебоӣ нишон медиҳанд. Онҳо дар гуфтору кирдор ростқавланд ва ҳаргиз дурӯғ намегӯянд ва хиёнат намекунанд. Онҳо ба Аллоҳ итоати комил доранд ва фармонҳои Ӯро бо фурӯтанӣ ба ҷо меоранд. Ҳамчунин молҳои худро дар роҳи Аллоҳ, хоҳ пинҳон ва хоҳ ошкор, инфоқ мекунанд ва аз он чи доданд, пушаймон намешаванд. Ва дар охири шаб, ки вақти саҳар аст, ба даргоҳи Аллоҳ рӯ меоваранд ва аз гуноҳҳои худ омурзиш мепурсанд; зеро дуо дар он вақт ба иҷобат наздиктар аст ва дил аз ғалабаҳои дунё холӣ мешавад. Ин оят сифатҳои бандагони солеҳро ҷамъ кардааст: сабр, ростӣ, итоат, инфоқ ва истиғфор — ва ҳар яке аз ин сифатҳо дараҷаи бандаро дар назди Аллоҳ баланд мегардонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини амал ва кӯшиш аст, на танҳо гуфтор; ҳар мӯъмин метавонад бо сабр, ростӣ, итоат, инфоқ ва истиғфор ба Аллоҳ наздик шавад.
• Сабр калиди муваффақият дар ҳаёти дунё ва охират аст; касе ки сабр кунад, Аллоҳ ӯро ҳамроҳӣ мекунад ва подоши беҳисоб медиҳад.
• Ростқавлӣ сабаби эътимоди мардум ва баракати корҳост; мӯъмин бояд дар ҳама ҳолат рост гӯяд.
• Итоати комил ба Аллоҳ оромиши дил ва равшании роҳро меорад.
• Инфоқ дар роҳи Аллоҳ молро зиёд намекунад, балки онро пок месозад ва дар охират ганҷи боқӣ мегардонад.
• Истиғфор дар саҳар вақти махсуси қабули дуо аст; ҳар кас метавонад пеш аз субҳ аз Аллоҳ омурзиш пурсад ва дили худро аз гуноҳ пок кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бандагони наҷотёфта касоне ҳастанд, ки ин панҷ сифатро дар худ ҷамъ мекунанд; пас биёед мо низ дар роҳи ба даст овардани онҳо кӯшиш кунем, то дар дунё ва охират сарфароз гардем.