Surja Ali-Imran — Ajet 197

Kuptimi i fjalëve:

• Metâ’un kalîl: Kënaqësi e shkurtër dhe e pakët.
• Me’vâhum: Strehimi dhe vendbanimi i tyre përfundimtar.
• El-Mihâd: Shtrati, dysheku mbi të cilin shtrihet njeriu.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se gjithçka që gëzojnë jobesimtarët në këtë botë – nga pasuria, fuqia, kënaqësitë dhe dredhitë e tyre – nuk është gjë tjetër veçse një kënaqësi e shkurtër dhe e pakët, që zhduket shpejt dhe nuk ka kurrfarë vlere të përhershme. Ajo i ngjan hijes që largohet ose ushqimit që konsumohet në një çast.

Por pas kësaj jete të shkurtër, ata do të kthehen në Ditën e Gjykimit në vendbanimin e tyre të vërtetë – Xhehennemin (Zjarri). Ai është streha e tyre përfundimtare dhe fundi i tyre i trishtë. Sa shtrat i keq është ai për ta! Në vend që të pushojnë në rehati, ata do të shtrihen mbi zjarr dhe do të mundohen përjetësisht. Kjo është fundi i atyre që zgjodhën jetën e kësaj bote mbi jetën e përjetshme.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kjo botë me të gjitha bukuritë e saj është e përkohshme dhe kalimtare; njeriu i mençur nuk e shet jetën e përjetshme për një kënaqësi të shkurtër.
2. Ajeti na mëson të mos i shikojmë me lakmi pasuritë dhe kënaqësitë që gëzojnë jobesimtarët, sepse ato janë të pakta dhe të shpejta në zhdukje, ndërsa fundi i tyre është i tmerrshëm.
3. Na bën të kuptojmë se çdo vepër e mirë dhe çdo durim ndaj tundimeve të kësaj bote ka shpërblim të madh tek Allahu, ndërsa ata që zgjedhin rrugën e gabuar do të përballen me një fund të mjerueshëm.
4. Ajeti na nxit të përgatitemi për jetën e përjetshme dhe të mos mashtrohemi nga shkëlqimi i kësaj bote, sepse ajo është vetëm një ndalesë e shkurtër në udhëtimin tonë drejt botës tjetër.