Surja Ali-Imran — Ajet 61

Kuptimi i fjalëve:

• حَاجَّكَ: të kundërshton e të diskuton me ty.
• نَبْتَهِلْ: të lutemi me përulësi e sinqeritet, duke u betuar në Allahun.
• لَعْنَةَ اللَّهِ: mallkimi dhe dënimi i Allahut.

Tefsiri i Ajetit:

O Pejgamber! Nëse dikush nga ithtarët e librit (të krishterët) të kundërshton ty për çështjen e Isait (Jezusit), pasi të ka ardhur dituria e vërtetë se ai është rob i Allahut dhe i dërguar i Tij, e jo bir i Allahut, atëherë thuaju atyre: "Ejani, le t'i thërrasim bijtë tanë dhe bijtë tuaj, gratë tona dhe gratë tuaja, dhe vetë ne e vetë ju, pastaj le të lutemi me përulësi e sinqeritet dhe le ta hedhim mallkimin e Allahut mbi gënjeshtarët." Kjo është thirrja për "mubahale" (betejë lutjeje), ku secila palë kërkon mallkimin e Allahut mbi atë që gënjen. Kur Pejgamberi (salallahu alejhi ve sel-lem) i ftoi të krishterët e Nexhranit në këtë betejë lutjeje, ata u tërhoqën dhe pranuan të paguajnë xhizje (taksë mbrojtjeje), sepse e dinin se ai ishte i dërguar i vërtetë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet tregon guximin dhe sinqeritetin e Pejgamberit (salallahu alejhi ve sel-lem) në thirrjen e tij, sepse ai ishte i gatshëm të sillte familjen e tij më të dashur për të vërtetuar të vërtetën.
2. Mëson se e vërteta nuk ka nevojë për frikë; kur njeriu është i bindur në të vërtetën, ai duhet ta mbrojë atë me guxim e vendosmëri.
3. Tregon se Islami është fe e dialogut dhe e argumentit, por kur pala tjetër vazhdon me kokëfortësi, atëherë thirrja për "mubahale" është një provë e madhe që zbulon gënjeshtarin.
4. Nënshtrimi i të krishterëve të Nexhranit pa hyrë në betejën e lutjes tregon se Pejgamberi (salallahu alejhi ve sel-lem) ishte i vërtetë dhe se Islami është feja e fundit e Allahut.
5. Ajeti tregon vlerën e familjes dhe unitetin e saj në çështjet e besimit, sepse Pejgamberi i solli familjen e tij për të dëshmuar të vërtetën.